New Tide Festival keert het tij in Den Haag
FESTIVALRECENSIE. New Tide Festival, Amare Den Haag, openingsdag vrijdag 6 maart 2026
beeld: Olga Beumer
door: Jeroen Jansen
Het is ruim twintig jaar geleden dat Den Haag North Sea Jazz Festival verloor. In 2005 vertrok het festival naar Rotterdam, en de wond die dat achterliet in de Haagse jazzgemeenschap is sindsdien nooit helemaal geheeld. Wie vrijdagavond door de gangen van Amare liep, ving hier en daar nog steeds die weemoed op: in de gesprekken bij de bar, in de blikken van bezoekers die de sfeer leken op te snuiven alsof ze controleerden of dit écht waar was. Er ís weer een jazzfestival in Den Haag. En het heet New Tide.
Noa Lauryn, bassiste Meshell Ndegeocello en Brintex Collective stonden geprogrammeerd op de openingsdag van New Tide Festival.
Compacte opzet
New Tide Festival is een initiatief van cultuurhuis Amare, tot stand gebracht door drie programmeurs die diepgeworteld zijn in de Haagse scene: Chelsea Pachito (Amare), gitarist en zanger Toine Scholten, en saxofonist en componist Tom van der Zaal. De ambities zijn helder: jazz opnieuw verankeren in de stad, met een programmering van gevestigde namen en een nieuwe generatie die de geest ademt van wijlen Roy Hargrove, de trompettist die bebop, hiphop, soul en Afro-Cubaanse ritmes moeiteloos verbond.
Voor deze eerste editie is bewust gekozen voor een relatief compacte opzet. Niet het gehele Amare-complex werd benut, maar slechts een deel. De opkomst was verrassend goed, met name rond de grote acts van de avond stonden de ruimtes goed gevuld. In de kleine zalen heerste de sfeer van een intieme New Yorkse jazzclub.
Toch waren er de nodige kinderziektes. De bewegwijzering liet te wensen over en de aankleding was sober. Niet elke zaal was even geschikt en het aantal programmaboekjes schromelijk onvoldoende. Kleine ergernissen die horen bij een eerste editie. Maar de basis staat, en dat is bemoedigend genoeg.
Zangeres Noa Lauryn presenteerde op New Tide haar nieuwe single 'Galaxy´.
Noa Lauryn
De avond opende met de Amsterdamse Noa Lauryn, en dat bleek een uitstekende keuze om het publiek warm te spelen. Lauryn groeide op als dochter van een muzikant, vader en bassist Manuel Hugas speelt in ‘Liquid Spirits’, en studeerde filosofie voordat ze definitief koos voor het muzikantenleven. Haar debuutalbum ‘Coin Collection’ uit 2023 bereikte inmiddels meer dan negen miljoen streams op Spotify, bevatte samenwerkingen met onder anderen Candy Dulfer, en leverde haar een nominatie op als Best Talent bij de Sublime FM Awards.
Haar geluid zweeft ergens tussen Erykah Badu, Amy Winehouse en het Australische collectief Hiatus Kaiyote: soul met een jazzhart, doordrenkt van groove en eigenzinnigheid. Op New Tide presenteerde ze haar nieuwe single ‘Galaxy’, een luchtig en tegelijk diepzinnig nummer over menselijke verbinding in een digitaal tijdperk, geproduceerd samen met FENNE en Mitchell Yard. De sympathieke band, energiek en strak, versterkte de warmte van haar optreden. Een frisse en uitnodigende opener.
Het zeskoppige Rotterdamse ensemble Brintex Collective.
Brintex Collective
Daarna volgde het Rotterdamse Brintex Collective, het zeskoppige ensemble rondom toetsenist en componist Brenn Luiten. De band ontstond in 2019 als trio, groeide gestaag en bracht in september vorig jaar haar debuutalbum ‘Make It Make Sense’ uit via Newtone Records: een plaat over rouw, verlies en opstaan, geïnspireerd door Robert Glasper, Alfa Mist en Joe Armon-Jones. Het album oogstte brede kritische bijval en leidde tot optredens op onder meer North Sea Jazz en Super-Sonic Jazz.
Het is de frontsectie van altsaxofoniste Diana Dzhabbar en trompettist Antonio Moreno Glazkov die de band rondom bandleider en toetsenist Brenn Luiten zijn lenige, veelzijdige karakter geeft: twee stemmen die elkaar aanvullen, uitdagen en regelmatig verrassende richtingen op bewegen.
Dat het ensemble sinds oktober niet meer samen had gespeeld, was nauwelijks merkbaar. Vooral op ‘3454 (thoughts)’ toonden ze zich een hecht collectief: strak in de ritmiek, ruim in de improvisaties, en met een organische verbinding die je niet kunt repeteren. Modern jazz die aansluit bij de hedendaagse generatie, maar nooit zijn wortels verloochent.
Meshell Ndegeocello is één van de meest eigenzinnige stemmen in de hedendaagse muziek.
Meshell Ndegeocello
Het hoogtepunt van de avond was zonder twijfel Meshell Ndegeocello. De Amerikaanse zangeres, bassist, songwriter en multi-instrumentalist is één van de meest eigenzinnige stemmen in de hedendaagse muziek. Ze won drie Grammy Awards, waaronder tweemaal de pas ingestelde prijs voor Best Alternative Jazz Album, voor ‘The Omnichord Real Book’ (2023) en ‘No More Water: The Gospel of James Baldwin’ (2024). Ze speelde met de Rolling Stones, Madonna, Herbie Hancock, Robert Glasper en talloze anderen.
Live is Ndegeocello een buitencategorie, al laat haar palmares ook grillige avonden zien. Vrijdag in Den Haag had ze er echter zin in, en dat was te horen en te voelen. Haar formatie, met als spilfiguur zanger Justin Hicks die al meer dan tien jaar aan haar zijde staat, speelde warm en sensueel. Ndegeocello gaf Hicks genereus de ruimte om te schitteren, en hij greep die met beide handen aan.
Het concert begon folksy en melancholisch, als een nachtelijk gebed. Vervolgens kwamen de citaten van James Baldwin, wiens werk centraal staat in haar meest recente plaat, en een merkwaardige maar ontroerende cover van Lennons Imagine. Gaandeweg bouwde de set op richting een onweerstaanbaar funkfeest, met als absolute climax een vlammende interpretatie van Gary Bartz' ‘Uhuru Sasa’, een nummer dat bruist van vrijheidsdrang. Inmiddels had Ndegeocello zich naar de achtergrond verplaatst en speelde ze in de luwte goddelijk basgitaar: haar eigenlijke instrument, haar ware stem. 
Kurt Rosenwinkel presenteerde subtiele, diepgravende muziek op hoog niveau.
Kurt Rosenwinkel
De avond sloot af met Kurt Rosenwinkel. De Philadelphiaan wordt omschreven als een gitarist die meer zegt in enkele noten dan anderen in een heel concert. Zijn loopbaan van meer dan drie decennia, zijn vijftien albums als leider, zijn unieke harmonische taal: Rosenwinkel is één van de meest vooraanstaande jazzgitaristen van zijn generatie.
Het trio dat hij meebracht, met de Duitse Lukas Traxel op contrabas en Joost van Schaik op drums, was uitgekiend en fijnzinnig, de setlist een intelligente mix van eigen werk, standards en composities van Charles Mingus (‘Self Portrait in Three Colors’) en Joe Henderson (‘Punjab’). Het was subtiele, diepgravende muziek op hoog niveau.
Het publiek was helaas schaars: de meeste festivalbezoekers waren afgedwaald naar de grote zaal waar Candy Dulfer speelde, de publiekslieveling die nu eenmaal een bredere aantrekkingskracht heeft. Wie er wél bij was, genoot van een waardevol concert: het soort optreden dat bij meer mensen had mogen landen.
Lef en smaak
Na dag één is het oordeel positief. New Tide is er, en het is goed. De programmering is ambitieus en coherent, de artiestenkeuze toont lef en smaak, en de sfeer heeft het potentieel om te groeien naar iets duurzaams. Den Haag heeft lang gewacht op dit moment. Er valt hier en daar nog wat te verbeteren, wat duidelijkere bewegwijzering, iets meer aankleding, betere zalen hier en daar, meer programmaboekjes, maar dat is het werk van een eerste editie. De basis staat.
