LP-RECENSIE

Christian Wallumrød Ensemble – Non Sonett
bezetting: Christian Wallumrød piano, harmonium, synth; Espen Reinertsen saxofoon, recorder; Eivind Lønning trompet, electronics; Tove Törngren Brun cello, electronics; Per Oddvar Johansen drums, vibrafoon, electronics
opgenomen: september 2025, Hallibakken Lydstudio, Noorwegen
uitgebracht: 8 mei 2026
label: Aspen
aantal stukken: 8
tijdsduur: 46’38
website: christianwallumrod.com
door: Georges Tonla Briquet


‘Non Sonett’ is het nieuwe album van de Noorse toetsenist Christian Wallumrød en zijn vijfkoppig kamermuziekensemble. Zoals bij zowat elke release van het Belgische kwaliteitslabel Aspen is dit een evenwichtsoefening tussen jazz, hedendaags klassiek en folk. Tevens te beschouwen als een directe aansluiting met vorige opnamen van het Christian Wallumrød Ensemble bij ECM en Hubro.

Bovenvermeld aanknopingspunt is niet zo vreemd aangezien de composities van Christian Wallumrød zijn en een aantal nummers geplukt werd uit voorbije (dans)producties. Op die manier is ‘Non Sonett’ een vorm van doordachte recyclage waarbij gegoocheld wordt met de term ambiguïteit in de zin van onverwachte stroomlijningen. Het aanwenden van electronics is een van de toepassingen. 

Ingenieus
De openingstrack met als passende titel ‘New hum old hum’ bevat meteen alle karakteristieken van het hele herwerkingsproces. De manier waarop het akoestisch instrumentarium samensmelt met achterliggende soundscapes is ingenieus. Het daaropvolgende ‘Tune Queen’ is eveneens gehuld in een wazige maar sprookjesachtige sluier aan de periferie van acoustics en electronics. ‘Nonen’ is wel het meest extreme voorbeeld.

Op de dramatische treurmarstonen van ‘Not New To’ laten ze de luisteraar verdwalen in een Kurt Weill-verwant theaterdecor. ‘Due Dove’ is dan weer een beklemmende pianoballad die zo uit het oeuvre kan komen van het Duitse Bohren & der Club of Gore dat grossiert in dark ambientjazz. ‘Newnison’ is een herbewerking van het gelijknamige stuk dat dateert van 2015. Het was origineel bestemd voor het project 'Gjestehus' van Trondheim Voices maar wordt hier gebracht met een repetitieve en percussieve ondertoon die aanleunt bij het meer sombere werk van Philip Glass en Steve Reich. 

Artistieke verfijning
In contrast met het verstilde karakter van al wat voorafging, volgt afsluiter ‘Au bar de la gare’ voortgedreven door een staccato beat, zij het zonder een volledige stijlbreuk te veroorzaken. Een album dat getuigt van artistieke verfijning, emotionele zeggingskracht en een haast onwezenlijke spiritualiteit. 

Traditiegetrouw is deze vinyl uitgebracht met een kunstzinnige hoes en gaat het om een beperkte oplage van tweehonderdvijftig. Er is tevens een cassette-editie gelimiteerd tot honderd stuks.