CD-RECENSIE 

Craig Taborn – Dream Archives
bezetting: Craig Taborn piano, keys; Tomeka Read cello; Ches Smith percussie   
opgenomen: januari 2024, Firehouse 12, New Haven
uitgebracht: 16 januari 2026 
label: ECM Records
aantal stukken: 6
tijdsduur: 49’12 
website: craigtaborn.com - ecmrecords.com
door: Johan Bakker



Muzikanten worden niet graag door anderen in een hokje geplaatst. Dat geldt zeker voor Craig Taborn. Tijdens liveoptredens bepaalt hij zijn eigen volume en muzikale balans omdat hij niet afhankelijk wil zijn van de luimen van willekeurige geluidsmensen.

Taborn verdeelt zijn tijd over het bespelen van de klassieke vleugel en het experimenteren met elektronische klanken. Begin jaren negentig begon zijn carrière als toetsenist in de band van saxofonist James Carter. In de decennia die volgden, maakte hij solo-, duo- en trioalbums en was hij te horen als sideman op vele podia en geluidsdragers. In 2011 debuteerde hij bij ECM met ‘Avenging Angel’.

Na een korte radiostilte verscheen onlangs Taborns nieuwste album: ‘Dream Archives’. Analytici stelden vast dat Taborn vaak zonder bassist speelt. Ook deze keer is de Amerikaanse pianist zelf verantwoordelijk voor de lage tonen. Cellist Tomeka Read en percussionist Ches Smith staan hem bij op deze eigenzinnige opnames. ‘Dream Archives’ bevat vier composities van de bandleider, plus bewerkingen van ‘When Kabuya Dances’ (Geri Allen) en ‘Mumbo Jumbo’ (Paul Motian).

Doorgronden
Om dit album te doorgronden (voor zover dat mogelijk is) heb je eigenlijk meerdere luistersessies nodig. Taborns associatieve droomverklankingen zouden gebaat zijn bij iemand die in staat is uitleg te geven over deze prikkelende, suggestieve on-the-spot ontstane muzikale luchtkastelen. Zorgvuldig luisteren kan wel helpen bij het herkennen van de uiteenlopende muzikale vormen. Taborn begint zijn stukken vaak met kleine eenvoudige thema’s waaruit hij complexe bouwwerken tevoorschijn tovert. 

Noch zijn melodieën, noch zijn ritmes laten zich gemakkelijk kennen. Het ene moment overheersen akoestische, harmonieuze klanken van piano, cello en percussie, meteen daarna krijgt de elektronica weer de overhand. De composities van Geri Allen en Paul Motian komen nog het dichtst in de buurt van het herkenbare idioom van een traditioneel jazztrio. De drie musici weten zelf overigens precies wat ze aan het doen zijn. Taborn geeft zijn medespelers ruimte om te improviseren, maar daarbuiten worden ze geacht zijn partituur letterlijk te volgen. 

Dit spannende album vergt enig geduld van de luisteraar. Wie dat kan opbrengen wordt beloond met een indrukwekkend staaltje vrije hogeschooljazz. 

Beluisteren via Spotify.

When Kabuya Dances.