CD-RECENSIE

Rasmus Kjær, Nicolas Masson & Noé Franklé – underlake 
bezetting: Rasmus Kjær piano; Nicolas Masson tenor- en sopraansaxofoon, klarinet; Noé Franklé drums 
opgenomen: 7 en 8 juli 2023, Phonotope Studio, Renens, Zwitserland
uitgebracht: 31 oktober 2025 
label: Hobby Horse Records
aantal stukken: 6
tijdsduur: 33’12
website: rasmuskjaer.com – hobbyhorserecords.bandcamp.com
door: Johan Bakker



Soms krijg je het neerslachtige gevoel dat de in het nauw gedreven muziekindustrie zich uitsluitend nog inspant voor het op de markt brengen van producten die kans maken omarmd te worden door een groot publiek. Totdat je ‘underlake’ in handen krijgt, dat getuigt van pure innerlijke noodzaak van de makers. Geheel tegen de tijdgeest in opent dit album met een compositie, ‘almost weightless’, die eerder afschrikt dan uitnodigt.

Toch bevat de klankenbrij die zich ontvouwt intrigerende elementen die je ervan overtuigen dat je dit stuk en de vijf daarop volgende, vastgelegd onder de bezielende leiding van Rasmus Kjær, het voordeel van de twijfel geeft. 

Landschappen
‘underlake’ is gevuld met suggestieve, droomachtige muziek die goed past bij serieuze arthouse films en zich traag ontwikkelende documentaires. De Deense pianist, organist en componist liet zich voor de zes tracks op het album inspireren door landschappen in het algemeen en het Meer van Genève, waar hij enige tijd vlakbij woonde, in het bijzonder. Het verklanken van ‘het landschap’ of van ‘de natuur’ zou je een kenmerk kunnen noemen van Europese jazz, waar in de Verenigde Staten van oudsher meer aandacht is en was voor sociale vraagstukken. 

Na enige tijd luisteren, merk je dat de volhouder wordt beloond. Wie niet zwicht voor de verleiding van het opzetten van iets luchtigers of dansbaarders, maar zijn of haar hartslag laat verlagen door de kalm meanderende muziekstroom van Kjær en zijn begeleiders saxofonist Nicolas Masson en drummer Noé Franklé wordt, zolang als het album duurt, uitgetild boven de waan en het tempo van alledag. 

Water
Het kan zijn dat je gedachten afdwalen naar bijvoorbeeld het wereldwijde waterbeheer omdat de stukken op dit album een link hebben met water. Nog mooier is het als Kjær zijn luisteraars zo weet te raken dat die genoeg hebben aan de abstractie van de muziek zelf. Dan hoor je niet alleen hoe goed Kjær, Mason en Franklé naar elkaar luisteren, maar ook dat ze toewerken naar toegankelijker klankbeelden met meer substantie. 

Halfgodin
Op vier van de zes nummers beperken de drie musici zich tot de door Kjær bedachte zeventonige ladder die de muziek een herkenbaar karakter geeft. Het album sluit af met het aan de verleidelijk zingende halfgodin opgedragen ‘ondine in silhouette.’ Kjær gaat nog een stap verder dan de mythologische waternimf: hij lokt zijn publiek niet met zoetgevooisde klanken, maar met stevige kost. Eenmaal achter de kiezen blijkt die rijker en gevarieerder te zijn geweest dan je aanvankelijk dacht. Jammer alleen dat het na 33 minuten al weer voorbij is.  

Beluisteren via Spotify.

adrift.