COLUMN
door: Koen Graat

Het onderstaande verhaal is ‘based on a true story’ en bevat mogelijk schokkende informatie voor liefhebbers van instrumenten in het algemeen en van contrabassen in het bijzonder.

Louis Bergman was slechts enkele dagen verwijderd van zijn eindexamen contrabas aan het conservatorium. Sinds enkele weken was hij in het bezit van een nieuw instrument, speciaal aangeschaft voor de belangrijke dag die naderde. Dat de contrabas hem een vermogen had gekost, deerde Louis uiteindelijk niet zoveel. Het instrument was namelijk prachtig. Het was een donkere, oude bas met een prachtige klank, de duizenden (toen nog) guldens dus wel waard. Om zijn eindexamenrepertoire nog eenmaal voor publiek te kunnen oefenen, had Louis op zondagmiddag nog een try-out gepland in het kleinste jazzkroegje van de stad. De perfecte gelegenheid om de stukken nog een keer goed door te nemen.

Gelukkig voor Louis verliep het optreden goed en het bevestigde zijn gevoel dat ie klaar was voor de grote dag. Samen met zijn vriendin Suzan laadde hij na afloop de auto in die op een parkeerpleintje voor het café stond. De contrabas lag al half in de auto, alleen het versterkertje moest er eerst in, voordat het allemaal paste in de kleine Fiat. Louis ging het versterkertje in de kroeg halen. Terwijl hij richting auto liep, riep hij iets tegen zijn vriendin. Suzan draaide zich om en vergat de achterklep vast te houden, waarbij ze er even niet aan dacht dat deze stuk was en automatisch naar beneden viel. Het aangezicht was ronduit schokkend. Een kleine, rode fiat met de achterklep omlaag, waar een deel van de hals van een contrabas schuin onderuit stak: gebroken. Gelukkig bleef de achterklep van de Fiat onbeschadigd.  

Ondanks de mentale klap gaf Louis een goed eindexamenconcert op een geleende contrabas. Bij mijn weten heeft zelfs zijn relatie met Suzan dit gruwelijke voorval overleefd.

(De namen in deze column zijn gefingeerd)