CD-RECENSIE

Nina Ebbenhout – When we kiss
Bezetting: Nina Ebbenhout – vocals, Menno de Boer – piano, keyboards en arrangementen, Andy Valkenburg – bas, Barry Olthof – drums. Gasten: Susanne Alt – alt- en sopraansax, David Lukács – tenorsax en klarinet, Kees Kamphuis – trompet, Jeen Rabs – gitaar, René ten Cate – vibrafoon, Gino Rosa – percussie.
opgenomen: september, oktober 2007
release: voorjaar 2008
label: O.A.P. Records
tracks: 10
tijd: 47:11
website: www.ninasound.com - www.myspace.com/ninaebbenhout
door: Jan Horstink

Zangeres Nina Ebbenhout is een sprekend voorbeeld van de nieuwste generatie musici: goed opgeleid aan een conservatorium, met een gedegen kennis van de muzikale traditie, in haar geval het klassieke pianorepertoire. Maar ook een zeker eclecticisme lijkt haar vertrouwd te zijn: verschillende genres en stijlen dienstbaar maken aan een eigen product, zoals sommige wereldberoemde Nederlandse deejays dat ook zo goed kunnen.

Deze muzikale omnivoor wilde al geruime tijd een eigen cd maken met daarop een keuze uit haar favoriete nummers. Daarom is haar debuut een cd met van alles wat geworden: jazz standards, popsongs en twee eigen composities. De popliedjes zijn zoals ze zelf zegt een beetje opgejazzd en de jazzliedjes wat opgefrist. Pianist Menno de Boer arrangeerde alle stukken, behalve haar eigen compositie Confused.

Het idee voor deze eersteling kwam van slagwerker Barry Olthof, met wie ze al een aantal jaren samenwerkt. Voor zijn eigen label OAP records is hij voortdurend op zoek naar nieuw talent. Olthof nam de opnames en het mixwerk voor zijn rekening en  produceerde de cd samen met Menno de Boer. Voor de muzikale ondersteuning deed Ebbenhout behalve op haar vaste begeleiders De Boer, Olthof en Andy Valkenburg een beroep op een keur aan jonge talentvolle musici. Haar trio swingt het album sober en strak aan elkaar en laat daarbij volop ruimte aan de gastmuzikanten die voor de variatie zorgen.

Het resultaat, met als titel When we kiss, mag zonder meer gehoord worden. Ebbenhout – haar naam roept associaties op met zwarte zangeressen – heeft een flexibele stem, die ze de ene keer vol soul en een beetje rauw kan laten klinken, dan weer fluwelig als de stem van wijlen Karen in de Carpenters-song Close to you. Soms zit er een scheutje Joni Mitchell in of een tikje Ericah Badu. Ze heeft bewust gekozen voor een aantal popliedjes omdat ze zich met haar repertoire wil onderscheiden van wat er normaliter voor jazz doorgaat.

Maar toch is ze juist op haar best in die jazz standards. In onverslijtbare stukken als Devil may care, The days of wine and roses en Here’s that rainy day komt haar soepele timbre het mooiste tot zijn recht. ‘Een geslaagde symbiose van de universele appeal van popmuziek en de vakkundige elegantie van jazz’ noemt het begeleidende persbericht bij de cd het. Dat is niet overdreven, want Nina Ebbenhout kan heel veel met haar stem. Laat het dan vooral jazz zijn.