CD-RECENSIE

Electric Barbarian - Minirock from the sun
bezetting: Bart Maris; trompet, effecten, Grazzhoppa; draaitafels, Harry Arling; drums, Floris Vermeulen; bas. Gasten: Kain; spoken words, Kypski; clocktave, draaitafels, beats, Lamont; draaitafels, beats, Luanda Casella; spoken words, Rudy Lentze; gitaar, Peter van der Heide; feedback, Andy Laster; saxofoon, Omni; rap
opgenomen: 2006
release: 2006
label: Exco (eigen beheer)
tracks: 10
tijd: 55.23
websites: www.myspace.com/electricbarbarian
door: Mischa Beckers

'Is jazz dead?' vroeg Stuart Nicholson zich in zijn gelijknamige boek (2005) af. Welnee, was ook zijn eigen conclusie, of misschien, gold als kanttekening, 'did it move to a new address?'. Meer traditionele stijlen worden nog volop beoefend maar net als andere kunstvormen evolueert jazz, mengt met andere genres en culturen en introduceert minder traditionele instrumenten. Electric Barbarian bijvoorbeeld zoekt het onder andere in dance en hippe ritmes.

Eind jaren 80, begin jaren 90 was SFEQ één van de meest vernieuwende bands in de jazz scene met frisse, complexe ritmes en geluidsexperimenten van onder andere DJ Git Hyper (Erwin Zimmerman). Dat schiep een precedent.

Electric Barbarian werd in 2000 opgericht door bassist en componist Floris Vermeulen en bracht in 2004 het album él uit. Daarop was Kain ook al als gast te horen maar op Minirock from the sun zijn de spoken words en raps minder prominent aanwezig. Daarentegen spelen draaitafels een belangrijkere rol. Hiermee inzetten van scratches en creëren van beats kan snel verzanden in een hoog 'trukendoosgehalte'. Zo niet bij Electric Barbarian. De nummers, allemaal van de hand van Vermeulen, zijn zorgvuldig opgebouwd rond verschillende thema's die veelal divers zijn in ritme en tempo.

Kenmerkend voor de basis zijn de vaak snelle, qua ritmiek niet eenvoudige drumpatronen van Arling zoals in Ragadak, met daarover vette - een octaver voegt extra laag toe - baslijnen van Vermeulen. Vermeulen put uit een flink arsenaal mogelijkheden en bevat bijvoorbeeld fusion-achtige loopjes met hier en daar een knipoog naar Pastorius zoals in Siren, ska/reggae begeleiding in Shuffle-so-five en zelfs atonale sequences vol flageoletten in Minimal skit.

Aankleding van de composities gebeurt door Kain en Luanda Casella die hun gedichten voordragen. Grazzhoppa, Kypski en Lamont vullen Arling aan met extra beats, creëren stemmige soundscapes maar laten bovenal de draaitafels spreken. Soms letterlijk! Door het voortbrengen van stemgerelateerde klanken gaat de draaitafel in Shuffle - so - five in dialoog met Kain die zijn gedicht So so voordraagt. Razend knap. Spannend is ook de interactie tussen trompettist Maris en de mannen achter de draaitafel. Maris heeft een heerlijk vrije rol, speelt losjes thema's, al dan niet gedubbeld met bas en kan naar hartelust improviseren. Hij speelt lyrisch en ingetogen in Baby cry maar zoekt verder, al dan niet ondersteund door effecten, de grenzen van de kaders die Vermeulen heeft uitgezet.

De Grieken en, in navolging van hen, de Romeinen, noemden ieder volk barbaren als ze hen niet konden verstaan of als hun cultuur op hen vreemd overkwam. Electric Barbarian daarentegen is prima te verstaan en vond een samenstelling en muziekvorm die goed past in de huidige muziekcultuur.