Benjamin Herman en Bigyuki hypnotiserende mix van traditie en experiment
CONCERTRECENSIE. Benjamin Herman Trio feat. Bigyuki, LantarenVenster, Rotterdam, 3 april 2026
beeld: Olga Beumer
door: Jeroen Jansen
Er zijn saxofonisten die zich vastleggen op een sound, een scene, een signatuur. Benjamin Herman is dat type niet. De in Londen geboren, in Nederland opgegroeide altist beweegt al meer dan drie decennia met opvallend gemak tussen werelden die voor anderen onverenigbaar lijken.
Benjamin Herman Trio en Bigyuki trapten hun 'The Tokyo Sessions'-tournee af in Rotterdam.
The Tokyo Sessions
New Cool Collective bracht jazz naar de dansvloer, het punkjazzcollectief Bughouse keerde de conventies binnenstebuiten, True Love's Flame was een omhelzing met noir en liedkunst. Herman verzaakt nooit. Zijn nieuwste project, The Tokyo Sessions, vormt het meest ambitieuze bewijs van die houding tot nu toe: een liefdesverklaring aan de Japanse jazzscene, opgenomen in het legendarische Studio Dede in Tokyo.
Vrijdagavond 3 april was LantarenVenster de eerste halte van een tournee door Nederland en Duitsland. De zaal was vrijwel vol, en dat voor een avond die ruwweg gezegd niet de makkelijkste muziek ter wereld belooft. The Tokyo Sessions is soms nagenoeg overdonderend in zijn gelaagdheid. Wie zich er echter aan overgeeft, wordt beloond met muziek die onder de huid kruipt en er niet meer uitkomt. En die muziek verdient een jong publiek, want ze heeft alle ingrediënten van iets dat ook buiten de vaste jazzkring kan resoneren.
De Japans-Amerikaanse keyboardist en producer Bigyuki, alias Masayuki Hirano.
Wonder
De bezetting voor deze tour is het vaste trio van Herman, bestaande uit bassist Thomas Pol en drummer en producer Jimmi Jo Hueting, aangevuld met een bijzondere gast: de Japans-Amerikaanse keyboardist en producer Bigyuki. Masayuki Hirano, zoals zijn volledige naam luidt, werd geboren in Kobe en studeerde aan het Berklee College of Music in Boston. Na zijn verhuizing naar New York bouwde hij een naam op als veelgevraagde sideman: hij speelde met Talib Kweli, Bilal en Q-Tip, figureerde op het laatste album van A Tribe Called Quest en werd in 2016 door de lezers van Jazz Times uitgeroepen tot beste keyboardist naast grootheden als Herbie Hancock en Chick Corea.
Wat de avond extra speciaal maakte: Bigyuki had pas de donderdag ervoor voor het eerst gerepeteerd met de band. Geen maanden van ingestudeerde samenwerking, maar twee dagen en dan het podium op. Het was nauwelijks te horen. Of eigenlijk: het was preciés te horen, en dat was het wonder. Het samenspel was hypnotiserend, niet ondanks de onbekendheid maar door de alertheid die het meebrengt.
De muziek vraagt om aandacht en is intens, luid en compact, maar juist daarin schuilt haar kracht.
Onderbuik
Hueting, als producer gewend om boven de muziek te hangen en het geheel te overzien, deed dat ook als drummer: zijn spel was stuwend en architectonisch tegelijk, altijd bepalend voor de richting zonder de ruimte voor de anderen te verkleinen. Pol vormde de onderbuik van de muziek: zijn bas was pulserende en stuwend, de grond waarop alles rustte en tegelijk de kracht die alles vooruit dreef. Herman bewoog er soepel en vol gezag overheen, zijn altsax soms fel en doordringend, soms fluisterend en ingetogen. En daartussen: Bigyuki, die met zichtbaar plezier op zijn keyboards laag na laag toevoegde, nooit opdringerig maar altijd aanwezig.
No Room For Squares
Het concert opende met 'Yaman', dat direct de toon zette: pulserende ritmes, een dichtheid aan klanken die de zaal vulde tot aan de naden. 'NRFS', vernoemd naar de Tokiose jazzclub No Room For Squares, was een van de hoogtepunten van de avond. Het nummer bouwde gestaag op, met Herman die zijn lijn met chirurgische precisie door de ritmische structuur sneed. Daarna volgde het meer ingetogen 'Aozora', dat een welkome ruimte bood, voor 'Kazegafuku' het publiek weer meesleurde in een wervelende mix van traditie en experiment. De band had er zichtbaar plezier in. Er was iets aanstekelijks aan het gemak waarmee ze deze orkaan het publiek in slingerden, de grijnzen op het podium waren even onmiskenbaar als de energie in de zaal.
Dezelfde taal
Bijzonder was het moment waarop Bigyuki, voorafgaand aan 'The Room', solo het podium nam voor een piano intro. Met grote zekerheid en een onmiskenbaar gevoel voor dramatiek legde hij de basis voor wat zou volgen. 'The Room' en 'Sugii' bevestigden dat het trio en hun gast werkelijk dezelfde taal spraken, of in elk geval elkaars zinnen wisten af te maken. 'Tokyo Moon' was cinematisch en breed en 'Dede', vernoemd naar de studio waar het album werd gemaakt, sloot de set af met een intensiteit die de zaal moeiteloos in de greep hield. Als toegift volgde 'Pit Inn': energiek, uitbundig, en met een aanstekelijke energie dat de avond perfect afrondde.
Dit is muziek die vraagt om aandacht en die beloont wie luistert. Intens, luid en compact, zeker, maar juist daarin schuilt haar kracht. Dat het de aftrap was van een tournee door Nederland en Duitsland maakte het alleen maar veelbelovender. Benjamin Herman blinkt uit in de diversiteit en het raffinement waarmee hij zijn projecten uitkiest. Dit overrompelende concert bewees opnieuw waarom hij al dertig jaar een van de meest fascinerende stemmen in de Nederlandse jazz is.
