Herbie Hancock en muziek Wayne Shorter weerklinken op North Sea Jazz
FESTIVALRECENSIE. North Sea Jazz Festival, Ahoy Rotterdam, vrijdag 11 juli 2025
beeld: Ron Beenen
door: Johan Bakker
De naam van Wayne Shorter (1933 – 2023) viel met enige regelmaat op de eerste festivaldag. Allereerst in de Amazon waar zijn vroegere medemusici bekend en onbekend werk van hem uitvoerden samen met het Rotterdams Philharmonisch Orkest. Dat de saxofonist en bandleider in zijn lange loopbaan veel muziek schreef voor kleine bezettingen was bekend.
Herbie Hancock, Rotterdams Philharmonisch Orkest en band met onbekend werk van Wayne Shorter en Melissa Aldana op de vrijdag van North Sea Jazz 2025.
Wayne Shorter
Shorter’s naam is verbonden aan tientallen stukken die inmiddels ‘standards’ mogen worden genoemd zoals ‘JuJu’, ‘Speak No Evil’, ‘Infant Eyes’ en ‘Adam’s Apple’. Het programma ‘Symphonic Music of Wayne Shorter’ richtte zich op niet eerder gespeeld werk voor groot orkest plus enkele voor orkest gearrangeerde oudere stukken.
Ook als Shorter voor kleine bezettingen componeerde, had hij van te voren precies in zijn hoofd wat hij wilde. We mogen er dus vanuit gaan dat de symfonische muziek die het Rotterdams Philharmonisch Orkest speelde, klonk zoals de componist bedoelde. ‘Bad Forbidden Planet’, ‘Flagships’ en ‘Orbits’ werden vlekkeloos neergezet door het orkest. Dat dirigent en arrangeur Clark Rundell jarenlang met Shorter samenwerkte zal daarbij allicht hebben geholpen. Het is echter de vraag of deze composities als orkestwerk de tand des tijds zullen doorstaan. Shorter maakte gebruik van hetzelfde klankidioom als klassieke Amerikaanse componisten zoals Leonard Bernstein, George Gershwin en Florence Price. Hoe weelderig harp en strijkers het geheel ook maken, verrassingen of leidende gedachtes ontbreken. Ironisch genoeg boeide de muziek nog het meest op de momenten dat het orkest de ruimte gaf aan solisten Tineke Postma (sopraansax), Dayna Stephens (tenorsax), Danilo Pérez (piano) en de ritmegiganten John Patitucci (bas) en Terri Lyne Carrington (drums). 
Drumster Terri Lyne Carrington en pianist Danilo Pérez met Rotterdams Philharmonisch Orkest. Trompettist Terence Blanchard in de band van Hancock.
Herbie Hancock
In dezelfde Amazon, waar het na een ijzig begin (de airco’s loeiden heftig) inmiddels opgewarmd was, maakte veteraan Herbie Hancock (1940) zijn opwachting. Het zal zijn naamsbekendheid zijn, plus het idee dat elk concert mogelijk het laatste is, dat een uur voor aanvang veel zitplaatsen al bezet waren. Ook daarna bleven bezoekers zo massaal binnenstromen dat de gangpaden zowel aan de zijkanten als in het midden griezelig vol kwamen te staan. Toen Hancock en zijn mannen binnenkwamen, moesten de gelukkigen die een zitplaats hadden bemachtigd hun toevlucht nemen tot videoschermen om Hancock, modieus gekleed in vele tinten rood, te kunnen zien. De meester, die zichtbaar genoot, deed een greep uit zijn rijke repertoire en gaf een nieuwe draai aan zijn oude werk. De band speelde uiterst strak en de leider wisselde als vanouds zijn akoestische vleugel af met keyboardgeluiden die ooit als futuristisch werden bestempeld. Terence Blanchard had zoveel echo op zijn trompet dat hij af en toe klonk als een herrezen Miles Davis.
Het hoogtepunt was een bewerking van Wayne Shorters ‘Footprints’ dat klein begon, maar uitgroeide tot een bewonderenswaardig muzikaal bouwwerk. Dat Hancock er na bijna zeven decennia optreden nog altijd lol in heeft bewees hij nadat hij zijn draagbare toetsenbord had omgehangen. Hij zette de funk-klassieker ‘Rockit’ in en danste over het podium alsof hij de wereld nog moest veroveren. 
Sun-Mi Hong speelde met haar kwintet in de Madeira waar ze ook de Paul Acket Award in ontvangst nam.
Sun-Mi Hong en Melissa Aldana
Een halve eeuw jonger dan Hancock is de winnaar van de naar de oprichter van het festival Paul Acket genoemde prijs Sun-Mi Hong. Het kwintet van de in Zuid-Korea geboren Amsterdamse drummer speelde zelfverzekerd en met lef. Tenorsaxofonist Nicolò Ricci en trompettist Alistair Payne vulden elkaar prachtig aan, zowel in verstilde ballads met een door Alessandro Fongaro gestreken contrabas als in stevige stukken waarin pianist Chaerin Im en de bandleider het onderste uit de kan haalden. Helaas kwam de kwaliteit van hun werk onvoldoende tot zijn recht in de Madeira, die ooit bedoeld was voor rustige concerten en een geconcentreerd publiek. Hetzelfde overkwam saxofonist Melissa Aldana, die met haar kwartet een indrukwekkend en gevarieerd optreden neerzette. Het publiek wandelde de Madeira vrolijk kwebbelend in en uit en de beleefdheid om te wachten met vertrekken tot een nummer afgelopen was, ontbrak. Hinderlijk waren de lange rijen zonder middenpad waardoor mensen voortdurend voor- of achter je langs schoven. Dat pal naast de Madeira de Birdland VIP-lounge is gevestigd werkte evenmin mee.
Ezra Collective
Inmiddels werden er pogingen tot crowd-control gedaan. Rond half tien stond een lange rij wachtenden voor de gesloten deuren van de Maas. Ezra Collective is zo populair dat ook deze reusachtige zaal niet meer toereikend was. Via het geitenpaadje op de eerste verdieping lukte het gelukkig nog om binnen te komen. De vijf mannen uit Londen zorgden voor heerlijke momenten van ongecompliceerde vreugde. Het collectief kreeg de bezoekers van de Maashal inclusief die op de balkons tot aan de nok van het complex massaal aan het dansen. Met hun bescheiden instrumentarium (slagwerk, bas, keyboard en blazers) legden ze aanstekelijke ritmes neer die telkens net iets geraffineerder in elkaar zaten dan je op het eerste gehoor zou denken.
Gezien: Rotterdams Philharmonisch Orkest en band, Herbie Hancock, Sun-Mi Hong Quintet, Melissa Aldana, Ezra Collective.
Zie ook:
