Plichtmatig concert Benjamin Herman Trio met Japanse Katakura
CONCERTRECENSIE. Benjamin Herman Trio ft. Mayuko Katakura, TivoliVredenburg, 5 feb. 2022
beeld: Olga Beumer
door: Cyriel Pluimakers
Het Utrechtse muziekverzamelgebouw TivoliVredenburg bestaat inmiddels ruim acht jaar: een periode waarin de popmuziek zijn vleugels elk seizoen meer lijkt uit te slaan en jazz en klassiek steeds meer op de achtergrond raken. De jazzprogrammering beperkt zich steeds meer tot grote namen en festivals, terwijl pop en dance alom aanwezig zijn.
Benjamin Herman Trio trad met de Japanse pianiste Mayuko Katakura op in zaal Cloud Nine van TivoliVredenburg.
Podium
Ondertussen vinden jonge talenten en de Utrechtse muziek zelden meer een podium, tenzij je de status krijgt van artist in residence. Dan openen zich ineens alle deuren, zoals Kika Sprangers recentelijk mocht ervaren. Maar liefst twee jazzprogrammeurs telt de organisatie, maar van lef, visie en kennis kun je hun niet beschuldigen. Zo wordt een evenement als Transition voornamelijk van brandstof voorzien door Mojo Concerts en zijn er veel externe partijen die zorgen dat de agenda gevuld wordt. Het leek allemaal zo mooi toen dit muziekpaleis in 2014 geopend werd, maar de werkelijkheid is anders. Elke Utrechtse burger betaalt mee aan dit prestigieuze gebouw, maar de lokale scene is bijna alleen te horen in de oude muziekschool aan het Domplein. Ook de presentaties van het aan de weg timmerende ZenneZ label zijn inmiddels uit gefaseerd en krijgen daar nu een podium. De vernieuwing is ver te zoeken. 
Bassist Thomas Pol en drummer Joost Patocka. Mayuko Katakura bedankt het publiek.
Nachtleven
Benjamin Herman behoort tot de vaste gasten van TivoliVredenburg. Moeiteloos verkoopt het concert in de Cloud Nine zaal uit en de kleur in de zaal is overwegend grijs. Is dit de toekomst? Herman maakt een Nederlandse tournee met een kwartet, waarin de Japanse pianiste Mayuko Katakura de muzikale gast is. Ze heeft een aardige staat van dienst, studeerde in de Verenigde Staten en nam ooit deel aan The Thelonious Monk Competition in Washington. Ze is een protegé van de grote Kenny Barron. Het viertal maakt een niet geheel uitgeslapen indruk: tijdens de aankondigingen verwijst Herman naar een woeste ronde door het Amsterdamse nachtleven. De eerste stukken klinken behoorlijk routinematig. Pas bij het van Billy Strayhorn van Duke Ellington afkomstige ‘Isfahan’ klink er enige inspiratie door.
Dienstbaar
Ook als mode-icoon doet Herman het goed: zijn gestreepte pak is meer dan opvallend en ook de outfit van de Japanse schone mag er zijn. Wie mocht denken dat ze over een eigen stijl beschikt, komt bedrogen uit. Katakura’s spel is mainstream en kent geen avontuurlijke kanten: haar begeleiding is adequaat en haar solo’s klinken bijna machinaal. Ze stelt zich uitgesproken dienstbaar op en haar zelf gecomponeerde ballad ‘Rising’ refereert wel erg veel aan de Strayhorn-Ellington traditie.
Even krijgt het nogal lauwe concert enige diepte in een stevig gespeelde blues, waarin de bijna uitdrukkingsloze Katakura een moment tot leven lijkt te komen. Toch hebben de 50-plussers het prima naar hun zin: ze zijn tenslotte gekomen voor een gezellige middag en dat is gelukt. Een toegift kan niet uitblijven en Thelonious Monk’s ‘Misterioso’ krijgt een energieke uitvoering waarin altsaxofonist Herman laat horen dat hij Charlie Parker in zijn vingers heeft. Bij een volgende tournee mag Herman een spannendere musicus uitnodigen!
Benjamin Herman Trio ft. Mayuko Katakura is nog te zien: 09/02 Rietveld Theater, Delft; 10/02 Bimhuis, Amsterdam; 11/02 LantarenVenster, Rotterdam; 12/02 Kultuurwerkplaats, Oosterbeek (duo).
Even voor alle duidelijkheid, UJazz en TivoliVredenburg werken op het Domplein bij DUMS goed samen, onder andere met het label ZenneZ, met als doel een podium te bieden voor nieuwe en/of lokale bands. Dat leidt er toe dat we de komende tijd ook door jullie veelbesproken muzikanten/formaties als Loek van den Berg, Onoda en Sun-Mi Hong naar Utrecht kunnen halen. Ik zou zeggen kom eens kijken.
Jan Cremers (E-mail ) - 06-02-’23 20:49
Een korte reactie namens ZenneZ Records: de serie #clubzennez is verplaatst van Club Nine naar DUMS en gaat daar verder met "Nieuwe Jazz" als titel. Dit is uiteraard in goed overleg gegaan. Met begrip van onze kant voor bedrijfseconomische afweging. Over het culturele belang van een podium voor (nieuwe) jazz geen twijfel of discussie: TV betaalt de gages van de artiesten die optreden. Jazz is aan podium- en publiekskant (en denk ook aan mainstream media) geen vanzelfsprekendheid in NL, dus elke vorm van promotie en support heten we dankbaar welkom.
John Weijers (E-mail ) - 07-02-’23 10:30
Cyriel! Waar ben je mee bezig??? En is er geen controle hier over wat er wordt geplaatst? Dat we met een kater op het podium stonden is complete onzin en ronduit schadelijk. Dat kun je niet maken. We hebben een kneiter druk schema met repetities, negen concerten en twee dagen opnames. Alles in twaalf dagen. De avond voor dit concert stonden we in een uitverkocht Beauforthuis. Hoe haal je het in je hoofd om te suggereren dat we zaterdagavond tot diep in de nacht aan het feesten waren?
Ik ga verder niet in op je gefrustreerde gebazel over de programmeurs van TivoliVredenburg, het feit dat de leeftijd van het publiek je niet bevalt. Vervolgens als heb je het lef om na dat je haar spel hebt afgekraakt Mayuko een Japanse schone te noemen…ieuw. Kleinerend en respectloos. Mijn god, alles is mis aan deze recensie. Haal het weg
Benjamin Herman (E-mail ) (URL) - 07-02-’23 16:13
Hier moet ik Benjamin Herman toch volledig gelijk geven in zijn commentaar, en sta ik er van te kijken dat er niet meer reacties zijn.
Wat is dit een onnodig schofferend, kleinerende "recensie" zeg.
Om het klaar te krijgen in een dergelijk kort artikel achtereenvolgens de headliner ('mode-icoon' 'een niet geheel uitgeslapen indruk' , zijn gast ('Japanse schone' 'uitdrukkingsloos'), het publiek 'overwegend grijs' 'toch hebben de 50-plussers het prima naar hun zin: ze zijn tenslotte gekomen voor een gezellige middag') én de programmeur ('vernieuwing is ver te zoeken' te schofferen en kleineren....
Dit lijkt meer op een persoonlijke frustratie en vete dan iets anders.
Of ziet Cyriel Pluimakers zijn concerten nog het liefst in een donker hol, gekleed in zwarte coltrui met optrekkende sigarettendampen, gespeeld door onbekende Turkmeense beeldenstormers? (wat overigens ook zijn charme kan hebben).
Hoe dan ook: een onnodig kwetsend verslag!
Joop Wijnen (E-mail ) - 27-02-’23 12:08
Een recensie is een persoonlijke momentopname, geen feitenverslag. Maar goed, wellicht zitten in dit verhaal wel teveel aannames en negatieve vergelijkingen.
Anderzijds is het niet handig om als muzikant om censuur te vragen of te suggereren dat de recensie beter kan worden verwijderd. Dat is een zwaktebod.
Tony - 03-03-’23 14:14