DVD-RECENSIE

David Murray Black Saint Quartet - Live In Berlin
bezetting: David Murray; basklarinet, tenorsax, Lafayette Gilchrist; piano, Jaribu Shahid; bas, Hamid Drake; drums
opgenomen: 17 november 2007
release: 2008, dvd
label: Jazzwerkstatt / Codaex
tracks: 5
tijd: 72.16
websites: www.myspace.com/davidmurraymusic - www.jazzwerkstatt-berlin-brandenburg.de/shop.htm
door: Mischa Andriessen


Toen halverwege de jaren zeventig David Murray aan het jazzfirmament verscheen, werd hij gezien als de beloftevolle erfgenaam van the new thing. Met een prachtige plaat als ‘Ming’ bewees hij dat dit vertrouwen volkomen terecht was geweest, maar Murray is er de man niet naar om anderen te laten zeggen wat hij moet doen en dus heeft hij zich nooit tot de vrije jazz beperkt en bijvoorbeeld ook uitstapjes naar funk gemaakt.

Murray is een bevlogen en maatschappelijk betrokken musicus. Hij heeft zojuist een bop opera met de omstreden dichter/toneelschrijver Amiri Baraka afgerond en zijn voorgaande cd ‘Sacred Ground’ kwam ten dele tot stand als soundtrack bij een film over racisme in de zuidelijke staten van Amerika, getiteld ‘Banished’. Misschien juist omdat hij het hart op de juiste plaats heeft, is Murray zelf ook controversieel. Op inzet laat hij het nimmer afweten, maar muzikaal gezien haalt hij niet altijd alles uit de kast en hij haalt gerust tijdens een optreden zijn zoon Mingus het podium op om een plichtmatige blues te spelen. Dan is er nog zijn voorliefde voor een piepende tenor die ook niet iedereen kan bekoren.

Op deze live-opnamen die tegelijk op cd en dvd verschenen, zijn die razendsnel gespeelde hoge notenslierten er ook weer, maar bij dit concert in Berlijn kon Murray over een betere band beschikken dan hij destijds in Nederland deed. Pianist Lafayette Gilchrist maakt zich meer en meer waar als opvolger van Murrays jarenlange metgezel John Hicks. Jaribu Shahid is niet erg opvallend, maar wel gedegen. Het is Hamid Drake op drums die het grote verschil maakt. Een muzikant met kracht en souplesse en net als Murray een tomeloze energie. 

Met uitzondering van het nummer ‘Banished’ krijgen alle stukken een zeer uitgebreide uitvoering van rond een kwartier met veel soloruimte voor met name Murray en Gilchrist. Twee stukken slechts van het veelgeprezen ‘Sacred Ground’ waarbij in de gelijknamige compositie de dramatische zang van Cassandra Wilson toch wel wordt gemist. Met “Murray’s steps” brengt de saxofonist een eerbetoon aan Coltrane wiens ‘Giant Steps’ speels wordt geparafraseerd. Het slotnummer “Waltz again” is een hommage aan zijn vader en het beste stuk op deze opname. Het openingsnummer ‘Dirty Laundry’ heette aanvankelijk ‘Kiama’ en was geschreven voor Barack Obama. Op aanraden van schrijver Ishmael Reed heeft Murray de titel veranderd, staat op de hoes, maar er staat niet bij waarom.

Murray zal met ‘Live in Berlin’ geen nieuwe fans maken en er ook geen oude mee kwijtraken. De cd/dvd toont hem en zijn band in goede vorm en toch overheerst dat knagende gevoel dat hij nog veel beter kan.