CD-RECENSIE 

Susanne Alt - Dark Horse
bezetting: Susanne Alt tenor-, sopraan-, altsaxofoon, fluit; Gerald Cannon bas; Willie Jones III drums, percussie; James Hurt toetsen; Robert Glass percussie op ‘Kalunga Dance’.
opgenomen: 15, 16 februari 2022, Eastside Sound, New York
uitgebracht: 30 januari 2026
label: Venus Tunes
aantal stukken: 8
tijdsduur: 41’48 minuten 
website: susannealt.com
door: Johan Bakker


Op haar nieuwe plaat zet Susanne Alt al in het openingsnummer ‘Jazz Biotic’ de toon met een stevig geluid. ‘Dark Horse’ is het zevende album van de in Amsterdam verblijvende, in Duitsland geboren saxofonist en fluitist. Voorganger ‘Royalty For Real’ werd destijds geframed als een terugkeer naar de akoestische jazz. Toch is er, Alts oeuvre overziend, altijd al sprake geweest van een combinatie van diepe in funk gewortelde grooves en meeslepende, melodieuze jazzimprovisaties.

New York
In februari 2022 reisde Alt naar New York om daar met drie Amerikaanse topmusici een eerbetoon op te nemen aan de veel te vroeg overleden trompettist Roy Hargrove (1969 – 2018). Het contemplatieve album dat daaruit voortvloeide werd een wereldwijd succes en opende nieuwe deuren voor de gedreven musicus en componist. 

Alt maakte optimaal gebruik van de mogelijkheid om nog even door te knallen met deze ervaren New Yorkse ritmesectie (bassist Gerald Cannon en drummer Willie Jones III speelden in de band van Hargrove). Toetsenist James Hurt wisselt orgel, Fender Rhodes, clavinet, synth en vleugel vakkundig af en brengt verdieping en verfijning aan. Cannon en Jones leefden zich uit op speciaal voor hen geschreven stukken (‘Cannonballin’’ en ‘Jonesin’’)

Uitbundiger
Als geheel klinkt het opnieuw door Alt geproduceerde ‘Dark Horse’ uitbundiger dan ‘Royalty For Real’ (2024). Tijdens ‘Kalunga Dance’ slaat de vlam daadwerkelijk in de pan. Dat de enthousiaste uitroepen van de musici aan het eind van sommige tracks zijn blijven staan, draagt bij aan die levendigheid. In afwezigheid van toetsenist Hurt zette het overgebleven trio spontaan Charlie Parkers ‘Au Privave’ in, een mooie ode aan de jazztraditie.

Het beluisteren van ‘Dark Horse’ is als het bijwonen van een jamsessie waar alle neuzen in dezelfde richting staan en waarvan je al na enkele minuten weet: dit kan niet meer fout gaan.

Jazz Biotic.