CD-RECENSIE

Ruud Voesten – Ambrosia II
bezetting: Ruud Voesten drums; Tijs Klaassen contrabas; Koen Schalkwijk piano, synthesizer; Wietse Voermans tenor- en baritonsaxofoon, klarinet; Mo van der Does altsaxofoon, klarinet 
opgenomen: 24 en 25 maart 2025, Powersound Studio, Amsterdam
uitgebracht: 7 november 2025
label: Zennez Records
aantal stukken: 10
tijdsduur: 58’30
website: ruudvoesten.nl - zennezrecords.com
door: Jeroen Jansen


Ruud Voesten verdiept zich met ‘Ambrosia II’ verder in Dante’s Purgatorio en levert een album af dat even ambitieus als emotioneel is. Net als bij zijn eerdere ‘Ambrosia’, geïnspireerd op Inferno, laat hij zien dat literaire bronnen voor hem geen decoratie zijn maar een inhoudelijke motor.

Florence
Voor de muziek van dit tweede deel reisde Voesten zelfs naar Florence, de stad waar Dante zijn meesterwerk schreef. Die toewijding hoor je terug in de manier waarop de composities de beklimming van de Louteringsberg verbeelden, waarin Dante wordt geconfronteerd met de zeven hoofdzonden en de zoektocht naar verlichting. Het album beweegt voortdurend, net zoals Dante’s route dat doet, en elk stuk voelt als een nieuw terras op de berg, een nieuwe stap in het proces van loutering.

De band waarmee Voesten deze reis vormgeeft is fenomenaal en volledig toegesneden op zijn visie. Mo van der Does op altsaxofoon en Wietse Voermans op tenorsaxofoon vormen een frontlijn die de nadruk legt op intentie, kleur en emotionaliteit. Hun geluid is warm, zoekend, soms grommend, soms fluisterend, precies zoals de muzikale verbeelding van Dante’s innerlijke strijd dat vraagt. Tijs Klaassen heeft een contrabasgeluid dat evenwel diepte als flexibiliteit geeft aan het geheel, en Koen Schalkwijk op piano en synth voegt een palet toe van zowel helderheid als mysterie. 

Uit de schaduw van Inferno
Het album opent met ‘Strand’, een indrukwekkend begin dat onmiddellijk Voestens aanpak duidelijk maakt. Hier klinkt een mengsel van kamermuziekachtige transparantie en jazzmatige vrijheid. Het stuk voelt als een eerste stap uit de schaduw van Inferno, nog voorzichtig, maar met duidelijke richting. Voesten stuurt vanuit subtiliteit, nooit dwingend, maar met een vormbewustzijn dat de band als vanzelf doet ademhalen.

‘Good Things Come To Those Who Wait’ laat een heel andere benadering horen. Het stuk gebruikt stilte als dramaturgisch middel, een bijna tergende spanning die past bij de morele discipline die Dante moet leren. De marsachtige onderstroom houdt het geheel bij elkaar, terwijl Klaassen en Van der Does de ruimte krijgen om de thematiek emotioneel te kleuren. 

Emotionele kern van Dante
‘Klatergoud’ behoort tot de hoogtepunten van het album. De intro van Schalkwijk is onheilspellend en opent een muzikaal landschap waarin de band wervelend samenkomt. Elk lid speelt met energie, cohesie en een bijna rituele intensiteit, waardoor het stuk voelt als een confrontatie met de verleiding en schijn die de titel suggereert.

‘Raw Beans’, de verbeelding van de zonde Vraatzucht, is een onwaarschijnlijk mooie compositie. Van der Does en Schalkwijk vervagen de grenzen tussen jazz en kamermuziek, waardoor het stuk tegelijk verfijnd en intens wordt. Het is een van die momenten waarop Voesten toont hoe diep hij de emotionele kern van Dante begrijpt.

‘Ambrosia II’ toont een Ruud Voesten die weer een grote stap zet als componist en bandleider. Hij koppelt vakmanschap aan een zeldzame integriteit en maakt van Dante’s Purgatorio een muzikaal epos dat overtuigt van begin tot eind.

Beluisteren via Spotify.