LP-RECENSIE

Dexter Gordon – Fried Bananas
bezetting: Dexter Gordon tenorsaxofoon, Rein de Graaff piano, Henk Haverhoek contrabas, Eric Ineke drums
opgenomen: Sociëteit Progress, Heemskerk, 3 november 1972, VPRO-radio
uitgebracht: november 2016
label: Gearbox Records
aantal stukken: 3
tijdsduur: 36’06
website: www.gearboxrecords.com
door: Cyriel Pluimakers


De Amerikaanse tenorsaxofonist Dexter Gordon (1923-1990) was in Europa een graag geziene gast. Jarenlang woonde hij in Copenhagen waar hij veel opnames maakte voor het Steeplechase label en - naast vele liveoptredens – regelmatig op de radio te horen was. Ook in Nederland was hij decennialang een graag geziene gast. Zo trad hij begin februari 1969 in het Amsterdamse Paradiso op met Cees Slinger, Jacques Schols en Han Bennink.

Op 2 november 1972 maakte hij een fraaie live dubbelelpee met het Rob Agerbeek Trio in de Haagsche Jazz Club. Een grote verrassing vormt de nieuwe VPRO-radio opname, een dag na het concert in Den Haag, met het trio van pianist Rein de Graaff in Sociëteit Progress te Heemskerk.

Gordon steekt in grootste vorm: met zijn machtige geluid domineert hij de sessie als een van de naoorlogse keizers van de tenorsaxofoon (naast John Coltrane, Sonny Rollins en Stan Getz). Twee prachtige stukken van eigen hand, ‘Fried Bananas’ en ‘The Panther’ krijgen geïnspireerde uitvoeringen. Met zijn lijzige timing en subtiele gevoel voor swing zet hij weergaloze interpretaties neer, waarin elke noot raak is. In zijn improvisaties refereert hij uitbundig aan bekende standards, opera-aria’s en bekende songs. Zo duikt aan het einde van ‘Fried Bananas’ ineens – als een duveltje uit een doosje - ‘On a Slow Boat to China’ op.

De sessie sluit af met een gedenkwaardige uitvoering van de ultieme showcase voor de tenorsaxofoon, ‘Body and Soul’, een stuk dat ooit onsterfelijk werd in de versie van zijn collega Coleman Hawkins (1904-1969). Gordon maakt zich op voor een uitgebreid muzikaal verhaal, maar helaas wordt er door de radiotechnicus al na krap zeveneneenhalve minuut een abrupt einde gemaakt aan alle illusies. Een smakeloze en wrede fade out is het resultaat. Wat er verder gespeeld is, zit tussen de oren van de begeleidende musici en het aanwezige publiek.

Jammer ook is het beroerde geluid van de piano, een instrument dat duidelijk aan een forse revisie toe is. Rein de Graaff laat zich er echter niet door uit het veld slaan en samen met contrabassist Henk Haverhoek en drummer Eric Ineke zorgt hij als ritmesectie voor een warm bad voor de beroemde muzikale gast. Het is duidelijk dat de heren het als een eer beschouwen om met deze grootmeester te mogen spelen.

Tot slot moet nog worden vermeld dat dit album alleen op ouderwets vinyl verkrijgbaar is. Maar daarmee koop je ook echt een fraai stukje nostalgie!


 

Dexter Gordon – Fried Bananas