CONCERTRECENSIE. North Sea Jazz Festival Rotterdam, 8 juli 2016
beeld: Eddy Westveer, Ron Beenen
door: Cyriel Pluimakers

Het North Sea Jazz Festival heeft zich sinds de verhuizing naar Rotterdam definitief ontwikkeld tot een van de meest toonaangevende evenementen ter wereld. Was het festival in Den Haag al uit zijn jasje gegroeid, nu lijkt het erop dat de Ahoy zelfs te klein geworden is. De definitieve bezoekerscijfers (zo’n 70.000 in drie dagen) zijn nog niet binnen, maar het blijft een kunststuk om de diverse zalen tijdig te bereiken.

 
Arturo O`Farrill & The Afro Latin Jazz Orchestra, Kamasi Washington & Metropole Orkest en Ibrahim Maalouf tijdens de openingsdag van North Sea Jazz Festival 2016. 

Doelstelling is dat in de drie dagen verleden, heden en toekomst van de jazz langskomen. Een pretentieus uitgangspunt, maar wordt dat ook waargemaakt? Hoofdaccent ligt in ieder geval op pop, soul, funk en hiphop. De jazz is zeker te vinden, maar je moet er elk jaar weer naar zoeken.

Boy Edgar
De afgelopen maanden was er regelmatig aandacht voor de legendarische Nederlandse orkestleider Boy Edgar (1915-1980). Met name het Nederlands Jazz Archief heeft er een missie van gemaakt zijn repertoire onder de aandacht te brengen. De laatste cd met niet eerder uitgebracht materiaal, werd dan ook beloond met een Edison. Bijzonder is ook dat de muziek weer gespeeld wordt door de Konrad Koselleck Big Band, die een aantal musici bevat die nog met Edgar gewerkt hebben zoals drummer John Engels, contrabassist Jacques Schols, saxofonist Kees van Lier en zangeres Gerrie van der Klei. Het concert wordt gepresenteerd door Vincent Bijlo in helaas beroerd uitgesproken Engels. Bedoeling is dat de muziek van Edgar aan een internationaal publiek gepresenteerd wordt, maar dit initiatief mislukt jammerlijk. De uitvoeringen van het repertoire zijn weinig geïnspireerd en bij tijd en wijle rafelig. Het orkest klinkt vermoeid. Bijlo slaagt er niet in contact met de zaal te leggen en in de loop van het concert verlaat het publiek massaal de grote Hudson zaal. Een gemiste kans!

  
Konrad Kossellec Big Band met zangeres Gerrie van der Klei. Snarky Puppy met het Metropole Orkest. 

Gelukkig maakt het krachtige optreden van Arturo O’Farrill & The Afro Latin Jazz Orchestra veel goed. O’Farrill treedt in het voetspoor van zijn vader Chico O’Farrill (1921-2001), die op ongeëvenaarde wijze bebop en latin vermengde tot de nieuwe opwindende cocktail ‘Cubop’. Het orkest bevat het crème de la crème van de New Yorkse scene en klinkt als een klok. De muziek klinkt nergens gepolijst maar authentiek rauw. Vanachter zijn vleugel vuurt de forse O’Farrill de musici aan.  Dat het orkest enige tijd geleden een Grammy kreeg toegekend, is dan ook volkomen terecht.

Vergeten
Tenorsaxofonist Kamasi Washington verraste de muziekwereld vorig jaar met een driedubbel-cd met de titel ‘The Epic’. Een productie die kon rekenen op veel internationale aandacht. Een deel van de muziek wordt uitgevoerd door het eigen ensemble van Washington met het Metropole Orkest in de gigantische Maas-zaal. Een uitgebreide blazerssectie, een batterij strijkers, een gospelkoor en een forse ritmesectie bezetten het toneel. Helaas is het muzikale resultaat bombastisch en de geluidsversterking meedogenloos. Van de balans deugt niets en de tenorsaxofoon van Washington gaat ten onder in het geweld. Reden om de Maas snel te verlaten en het concert op een groot videoscherm te volgen in de foyer. Conclusie is dat de muziek wel veel power heeft, maar dat de spiritualiteit ver te zoeken is. Best mogelijk dat we Washington over een aantal jaren compleet zijn vergeten.

 
Ibrahim Maalouf, Kamasi Washington en ook Christian Scott stond op het North Sea Jazz-podium.

Maalouf
Alle tegenvallers worden aan het einde ruimschoots goed gemaakt door de uit Libanon afkomstige trompettist Ibrahim Maalouf, die zich de afgelopen jaren ontwikkeld heeft tot dé belofte voor de jazz van morgen. Dit jaar is hij bovendien artist in residence van het festival en mag hij drie dagen lang laten zien wat hij allemaal in zijn mars heeft. Van zijn project ‘Kalthoum’ verscheen eerder dit jaar een cd op het Impulse-label. De muziek is een synthese van jazz en Arabische muziek en vormt een hommage aan de beroemde Egyptische zangeres Oum Kalthoum. Was de vastgelegde muziek al fantastisch, live zet Maalouf nog een tandje bij. Hij omringt zich met toppers als Mark Turner, pianist Frank Woeste, contrabassist Scott Colley en drummer Clarence Penn. Vooral de begeleiding en solo’s van Colley zijn weergaloos. Met zijn stuwende en energieke spel weet hij de band op te hitsen tot grote hoogten. De muziek van ‘Kaltoum’ vormt een suite met een duidelijke spanningsboog, net zoals een klassieke symfonie. Hoogtepunt van het optreden is een onbegeleide solo van Maalouf op zijn van vier ventielen voorziene trompet, waarop hij ook kwarttonen kan spelen zoals gebruikelijk in de muziek uit zijn geboorteland.  Maalouf en zijn ensemble kunnen dan ook rekenen op een ovationeel applaus.

 
Joris Roelofs Rope Dance voert zijn North Sea Jazz Compositieopdracht uit. Buddy Guy in de Nile-zaal. Tineke Postma met Jasper van 't Hof.

Inhoud
Na de eerste dag rest de vraag of het succes het North Sea Jazz Festival niet boven het hoofd groeit. Wordt het niet tijd voor meer verdieping in het programma? Meer aandacht voor de inhoud en minder voor oppervlakkige publiekstrekkers? Vast staat nu al dat het evenement in de Ahoy uit zijn jasje barst. 


Gezien: Konrad Kossellec Big Band, Arturo O’Farrill & The Afro Latin Jazz Orchestra, Kamasi Washington & Metropole Orkest en Ibrahim Maalouf  ‘Kalthoum’.