CD-RECENSIE

Count Basie Orchestra – Blues Backstage
bezetting: Reunald Jones, Wendell Culley, Thad Jones, Joe Newman trompet; Henry Coker, Bill Hughes, Benny Powell trombone; Marshal Royal, Bill Graham altsaxofoon; Frank Wess tenorsaxofoon, fluit; Frank Foster tenorsaxofoon; Charlie
Fowlkes baritonsaxofoon; Count Basie piano; Freddie Green gitaar; Eddie Jones contrabas; Sonny Payne drums
opgenomen: 22 september 1956
uitgebracht: 17 oktober 2015
label: Nederlands Jazz Archief
aantal stukken: 13
tijd: 59:58
website: www.jazzarchief.nl 
door: David Cohen

Bijna was het tweede concert van Count Basie in Nederland niet doorgegaan. Recente optredens van Lionel Hampton hadden zo veel vuur doen oplaaien dat de Amsterdamse burgemeester Arnold d’Ailly het eigenlijk niet aandurfde. Pas na smeekbeden van impresario Lou van Rees konden de bezoekers van het Concertgebouw het zeventienkoppig orkest om middernacht verwelkomen.

Ook wie er niet bij was kan nu horen hoe het orkest vanaf de eerste noot van Neal Hefti’s ‘You For Me’ ongenadig swingt. Afgewisseld met duizelingwekkend pianospel van de bandleider, wiens luide gekreun geregeld te horen is, laten alle secties hun feilloze beheersing van het repertoire horen. Hier en op het vierde stuk, ‘Blues Backstage’, is een glansrol weggelegd voor tenorsaxofonist Frank Foster. Deze componeerde ook het tweede stuk van het album, ‘Shiny Stockings’, dat pas recent in het repertoire van het orkest was opgenomen en later zou uitgroeien tot een grote hit. 

Hoogtepunten op ‘Blues Backstage’ zijn ‘Flute Juice’, waarop Frank Wess als een van de eerste jazzmusici de dwarsfluit oppakt en een daverende drumsolo van Sonny Payne op het slotnummer, ‘Dinner With Friends’ (Hefti). Ook de grote hit van de orkest, ‘April in Paris’, passeert de revue, met een langdurig beapplaudiseerde trompetsolo van Thad Jones. ‘Thad! Thaddy!’ roept Basie verrukt na het stuk, voordat hij zelf zijn pianolijnen inzet op ‘Nails’. ‘Cut ‘em down!’ roept de bandleider zijn bassist op dat nummer toe. De live-ervaring is ook na een kleine zestig jaar zeer sterk, en het geregelde gefluit en geklap van het publiek voegt daar nog veel aan toe.

Speciale vermelding verdienen de woeste ‘Blee Blop Blues’ met een trompetsolo van Joe Newman en ijzersterk drumwerk van Sonny Payne, en het kalme ‘Eventide’ dat bij baritonsaxofonist Charlie Fowlkes in goede handen is.

Het Count Basie Orchestra swingde op die bewuste avond in september 1956 van begin tot eind. Deze cd is een belangrijk document in de geschiedenis van de jazz op Nederlandse bodem. Waarom het Nederlands Jazz Archief het in dat verband nodig heeft geacht dit complete album in het Engels uit te brengen is niet duidelijk, maar de wijde verspreiding van dit geweldige concert verdient veel lof en het is te hopen dat de organisatie met dit werk door blijft gaan.