CONCERTRECENSIE. Nir Felder Quartet. Paradox, Tilburg, 3 april 2015
beeld: Liesbeth Keder
door: Erno Elsinga

Aangekondigd als de ’nieuwe gitaarsensatie’ en met een debuutalbum op zak die zowel in Europa als in Amerika veel lof vergaard, trapte Nir Felder zijn driedaagse Nederlandse tournee af in de Tilburgse Paradox.

  
Gitarist Nir Felder met contrabassist Phil Donkin en pianist Kristjan Randalu. 

Felder opende met ‘Memorial’ en ‘Bandits’, twee stukken afkomstig van het vorig jaar verschenen album ‘Golden Age’. Een album waarop de New Yorker op slinkse wijze zijn muziek afroomt met geluidscollages om zijn visie op de omwentelingen in de hedendaagse samenleving – van politiek tot cultuur – kracht bij te zetten. Declamaties bleven uit in de Paradox, maar wel werd snel duidelijk waarom Felder (32) tot een van de voorlopers van de nieuwe generatie jazzgitaristen gerekend mag worden.

Felders inspiratiebronnen liggen bij Coltrane en Hendrix en laten zich samenvoegen met bepalende bands en musici uit de New Yorkse muziekscene zoals Snarky Puppy en Kneebody. Muziekvernieuwers met een eclectische denkwijze waarmee de gitarist regelmatig samenwerkte.

Open
Felder heeft een origineel geluid en een open stijl. Het gebruik van extra dikke snaren op de Fender Stratocaster in combinatie met het gelijkmatig gebruik van effecten voorzien het hoogstaande spel van de Amerikaan van een robuuste ingetogenheid. Felder is spaarzaam met akkoorden; korte thema’s dienen als kapstok voor de verhalende en doorlopende melodielijnen. Vuig rommelend in het laag in rockgetinte passages worden afgewisseld met catchy, hitgevoelige licks in popgeoriënteerde gedeelten. Waarbij Felders timing en klankgeluid voortdurend het gevoel geven van een naderende sensatie.

  
Slagwerker Ross Pederson. Nir Felder Quartet in Paradox.

Fraaie illustratie van de dynamisch rijke composities waren de door Felder begeleidde solo’s van pianist Kristjan Randalu en aansluitend die van slagwerker Ross Pederson waardoor binnen een stuk twee boeiende duo’s ontstonden die voor een geheel nieuwe dimensie zorgden.

Nieuw
Naast werk van ‘Golden Age’ bracht Felder twee nieuwe stukken die werden ingeleid door elektronica. Een beetje een sfeerbreker in het dan tot toe magische bandgeluid, al loste de elektronica fraai op in Randalu’s pianospel.

De gitarist maakte zijn vooruitgesnelde roem in de Paradox waar. Felder is niet alleen een fantastisch gitarist, maar eveneens een verhalenverteller die met zelfbewust en doordacht spel en een volstrekt eigen geluid op fascinerende en originele wijze de werelden van pop, jazz en rock met elkaar verbindt. Daarmee in de voetsporen tredend van grootheden als Pat Metheny en Mike Stern.

• www.nirfelder.com