CD-RECENSIE

Art Blakey and the Jazz Messengers – Justice
bezetting: Lee Morgan trompet; Wayne Shorter tenorsaxofoon; Walter Davis jr. piano; Jymie Merritt contrabas; Art Blakey slagwerk
opgenomen:  live op 14 november 1959 in Concertgebouw Amsterdam
uitgebracht: 2013
label: Nederlands Jazz Archief
aantal stukken: 11
speelduur: 48.36 en 49.04
website: www.jazzarchief.nl
door: Rinus van der Heijden


De achtste cd in de serie ‘Jazz at the Concertgebouw’ betreft een live-optreden van The Jazz Messengers van Art Blakey, een kwintet met voor deze Europese tournee twee nieuwe bandleden: de dan 26-jarige tenorsaxofonist Wayne Shorter en de pas 21-jarige trompettist Lee Morgan. Beiden toen nog volstrekt onbekend. De laatste was voor dit concert ook nog eens de bandleider.

Het concert dat hier is vastgelegd, was de première van de tweede  Europese tournee van Blakey en zijn Jazz Messengers, die dus in Nederland van start ging. Met op 14 november 1959 een avondconcert in Den Haag en het nachtconcert in Amsterdam, waar het hier om gaat. ‘Justice’ kent een enorme dynamiek: de cd begint met ‘Ray’s Idea’, dat in een onwaarschijnlijk tempo wordt gebracht. Zoals te verwachten, is Art Blakey, hoewel hij de leidersrol in handen van Lee Morgan heeft gelegd, over de volle breedte van de cd, prominent aanwezig. Zijn roffels op vooral bekkens zijn niet van de lucht.

Maar het zijn vooral Morgan en Shorter die zich van hun beste kant laten zien. Het lijkt erop dat zij zich als nieuwbakken bandleden willen waarmaken. Hierdoor komen pianist Walter Davis jr. en contrabassist Jymie Merritt enigszins in het gedrang, maar toch zijn zij mans genoeg om het hele concert de naam Jazz Messengers meer dan waardig te laten zijn.

De cd bevat twee bekende Blakeyklassiekers: ‘Blues March’ en ‘Moanin’’. Jazzjournalist Bert Vuijsje, die wederom de tekst voor het cd-boekje voor zijn rekening nam en als 17-jarig jochie die nacht in het Concertgebouw aanwezig was, zegt dat beide stukken in die jaren door Amsterdamse slagersjongens op de fiets onafgebroken werden gefloten.

Deze en andere toelichtingen van Bert Vuijsje maken van de cd’s in de serie ‘Jazz at the Concertgebouw’ bijzonder interessante geschiedschrijvingen. Met de historische foto’s van de bandleden van Hans de Wild en afdrukken van affiches uit die tijd is ook deze nieuwe schijf uit de serie weer een waardevolle aanwinst. Waarbij het bij elke keer beluisteren weer intrigeert met hoeveel vuur, inzet en passie de elf stukken worden vertolkt. Je zou bijna zeggen: zo hoor je het tegenwoordig niet meer.