The Leaders: Feel good vakmannen
CONCERTRECENSIE. Bimhuis Amsterdam, The Leaders 18, maart 2007
beeld: Ger Koelemij
door: Mischa Andriessen
“Don’t mind us, we’re just having a good time up here”, gebood Chico Freeman na het eerste nummer. Inderdaad leek de groep zich weinig van het publiek aan te trekken. Alsof zes schoolvrienden van weleer elkaar toevallig op het concertpodium tegen het lijf lopen; het concert van The Leaders had alles van een reünie. Er werd eindeloos gepraat, veel gedronken en heel wat afgelachen. Vooral de drie blazers hadden de grootste schik met elkaar en moesten zich dikwijls haasten om op tijd bij de microfoon te zijn voor hun solo.
vlnr: Bobby Watson, Chico Freeman, Eddie Henderson
Er zijn weinig artiesten die zich zo’n onprofessionele houding kunnen permitteren. The Leaders wel. Waarom? Omdat The Leaders alles kunnen. Die flegmatieke opstelling, het dollen en geiten, het onderstreept allemaal hun vakmanschap, want The Leaders weten heel goed dat het publiek graag geëntertaind wil worden en het publiek krijgt bij The Leaders wat het wil. Niet alleen zes heren op leeftijd die lol trappen, maar ook zes jaloersmakend goede jazzmuzikanten. Het zal voor menig collega pijnlijk zijn geweest om te zien hoe de laconieke altsaxofonist Bobby Watson op zijn elfendertigst naar voren slenterde om eenmaal daar aangekomen een gloedvolle solo van een onvoorstelbare kwaliteit te spelen.
The Leaders zijn natuurlijk ook niet de eerste de beste. Van de originele groep die vanaf 1986 furore maakte, zijn alleen bassist Cecil McBee en saxofonist Chico Freeman overgebleven. Lester Bowie is overleden, Arthur Blythe, Kirk Lightsey en Famadou Don Moye zijn uit de bezetting verdwenen. Freeman en McBee vonden echter tot de verbeelding sprekende vervangers: Bobby Watson, (o.a. the Jazz Messengers), trompettist Eddie Henderson ( o.a. Herbie Hancock), de formidabele drummer Billy Hart die onlangs onder eigen naam een prachtige cd met onder meer Mark Turner uitbracht en de grootste verrassing in de groep pianist Fred Harris. Hij is veel jonger dan zijn bandleden en was de enige die heel het optreden strak voor zich uitkeek, maar Harris’ heldere spel is door de subtiel verwerkte gospel- en bluesinvloeden van een ongelofelijke schoonheid.
Dat is het geheim van The Leaders; achter die extraverte blazerssectie zit een van de beste pianotrio’s ter wereld. Sonny Rollins heeft ooit gezegd dat op goed swingende muziek het spelen als vanzelf gaat. Watson, Freeman en Henderson bewezen zijn gelijk. Zij hoefden nauwelijks iets toe te voegen, omdat alles al in de basis aanwezig was. De stuwende ritmes van Hart en McBee waarover Harris maar een paar goed geplaatste, bluesy akkoorden hoefde te leggen om de zaak te laten grooven. Op zo’n fundament kunnen zelfs middelmatige spelers nog iets moois bouwen en de drie blazers van The Leaders zijn alles behalve middelmatig.
vlnr: Billy Hart, Henderson/Freeman/Watson, Cecil McBee
Henderson en Watson zijn spectaculaire spelers, maar zeker Hendersons spel is op momenten aansprekend beheerst. Chico Freeman heeft in zijn jonge jaren zowel R&B en soul als Free Jazz gespeeld en vrijwel met elk denkbaar genre geëxperimenteerd. Op tenor is zijn sound warm en een beetje bronstig. Zijn spel op sopraan doet aan een klarinet denken. In combinatie met Hendersons gedempte trompet krijgt de muziek al snel een New Orleansachtige feel. Soulvol en swingend. De ruige Freeman uit de tijd dat hij platen maakte voor het India Navigation label is verdwenen, maar helemaal gepolijst is zijn spel gelukkig niet. Zijn duet met Cecil McBee “Remembering Bobby C” was beduidend vrijer dan het relaxte postbop materiaal dat bij The Leaders de boventoon voert.
Met uitzondering van Henderson heeft ieder bandlid composities aangedragen, stuk voor stuk goed in het gehoor liggende nummers. Bedrieglijk eenvoudig, maar zeer doeltreffend of het nu het Coltraneachtige “The Ascended one” van Harris, de swingende uitsmijter “Alaas poor John” van Freeman of het aan zijn toekomstige echtgenote opgedragen “Ladybug” van McBee is. McBee’s aanstaande zat in de zaal. Dat verklaart misschien de uitgelaten stemming van de groep, maar dat hoeft niet. The Leaders maken immers heel vakkundige feel good muziek, die ogenschijnlijk niemand in de zaal onberoerd liet.
