Endangered Blood, een toevallige ontmoeting die een band werd
CONCERTRECENSIE. Endangered Blood met Jim Black en Chris Speed, ’t Schuttershof, Middelburg, 24 november 2010
beeld: Eddy Westveer
door: Mischa Beckers
Jim Black is een toekomstgericht jazzdrummer en componist. Door zijn ongekende techniek integreert hij schijnbaar achteloos nieuwe muzikale concepten en ritmes in zijn muziek. Woensdag speelde Jim Black, op uitnodiging van Muziekpodium Zeeland, met zijn nieuwe band Endangered Blood in ‘t Schuttershof in Middelburg. Hun eerste album kwam onlangs uit en de groep doet momenteel een intense promotietournee. Na de vliegreis en vier treinoverstappen bij de reis van Zwitserland naar Nederland betrad de band zichtbaar vermoeid het podium. Wat volgde was echter één stoot energie.
Chris Speed, Oscar Noriega, Jim Black en Trevor Dunn vormen de nieuwe band Endangered Blood dat optrad in Middelburg.
Wat maakt Endangered Blood anders dan de overige groepen waar hij deel van uitmaakt(e)? “Het credo van deze groep is gewoon, het podium opgaan en liedjes er uit knallen zonder conceptuele of andere dikdoenerij”, zegt Black. In 2008 speelde Black voor labelgenoot en medemuzikant Andrew D’Angelo, die ernstig ziek werd, een benefietconcert. Met tenorsaxofonist en klarinettist Chris Speed, altsaxofonist Oscar Noriega en Trevor Dunn op bas vormde hij The Benefit Band. Na de benefietshow realiseerden de heren zich dat ze niet alleen dicht bij elkaar in de buurt wonen en veel met elkaar uit eten gaan en samen drinken, maar ook nog eens een prima groepsgeluid hebben. Het echte groepsgevoel bleek waardevol en deed Chris Speed besluiten door te gaan met muziek voor deze band te schrijven. Endangered Blood was geboren.
Hun muziek beslaat het hele bereik van freejazz naar Balkanmuziek en van swing naar funk, op een organische manier gecombineerd. Net als in het gros van Black’s vele samenwerkingen speelt ook Chris Speed weer een prominente rol. Al dertig jaren zijn ze vrienden en maken ze samen muziek. “We weten hoe we samen moeten werken en wat we van elkaar kunnen verwachten op muziekgebied. Dat werkt goed! Endangered Blood was een toevallige ontmoeting die een band werd”, aldus Black.
In Middelburg speelde de groep het album bijna integraal. De blik op jazz van Endangered Blood is fris. Een hoekige, groovy poweruitvoering van Monk’s ‘Epistrophy’ kwam voorbij waarbij Speed’s solo leunde op de zware raspende basklarinetlijn van Noriega. En, ‘Uri Bird’, een ode aan onder meer Lennie Tristano. Het op de saxofonen gedubbeld thema leek een mitrailleursalvo maar Speed spon vervolgens trage en enorm lange lijnen op tenor. Tristano had liever geen drummer of drummers die zich beperkten tot een meer metronomische begeleiding. Black is echter constant op zoek naar nieuwe invullingen, gaat ruig mee in het ritme, laat plotseling alleen de hihat en basdrum doorlopen om ritmische tegenpatronen op toms en bekkens te gaan spelen en pakt nonchalant ander materiaal om in te zetten. 
Chris Speed, Endagered Blood, Oscar Noriega.
Deze band speelt erg goed met contrasten, of ‘opposing forces’ zoals Speed het noemt. Dat uit zich niet alleen in de effectieve en soms grote dynamiekverschillen, ook op andere fronten. Speed, die in solo’s of thema’s zijn achternaam eer aandoet terwijl Noriega er rustige, ingetogen lijnen onder legt. Omgedraaid ging Noriega regelmatig ongenadig tekeer. Zijn basklarinet klonk alsof een woedende horzel een uitweg uit de beker zocht. Net zoals zijn medemuzikanten is Noriega erg inventief en zet je als luisteraar regelmatig op het verkeerde been. Hij sleept je een bijna freejazz improvisatie in die na enkele subtiele wijzigingen een Oosters lijntje wordt en net als je het gevoel hebt er in te zitten eindigt hij op een wel heel onverwachte noot. De kracht van de groep is dat alles goed verbonden blijft. Men is zeer alert en interactief en constant is er beweging, spanning. Ondanks de nodige complexiteit in (poly)ritmiek, maatsoorten en thematiek bevatten de stevige en snellere nummers een meeslepende groove en de meer ingetogen stukken een prachtige melancholie.
’t Schuttershof was niet uitverkocht, maar de mensen die de regen hadden getrotseerd kregen dubbel en dwars waar voor hun geld.
