Veelzijdigheid Louis Sclavis in twee optredens belicht
CONCERTRECENSIE. Louis Sclavis / Henri Bok Duo & Louis Sclavis Quintet, Lantaren-Venster Rotterdam, 20 januari 2008
beeld: Marcel Mutsaers
door: Mischa Andriessen
In een kort programma gewijd aan een van de mooiste instrumenten; de basklarinet, werd een van de grootmeesters op het instrument de kans geboden zijn veelzijdigheid in twee optredens over het voetlicht te brengen. Er hadden ook vijf concerten gepland kunnen worden om recht te doen aan het brede scala genres en stijlen waarin Sclavis werkt, maar deze twee sets gaven een goed beeld van ’s mans muzikale gretigheid en grote talent.
Henri Bok (links) speelde in een gelegenheidsduo met Louis Sclavis (midden). Altist Marc Baron van Louis Sclavis Quintet - klik op foto's
Voor de pauze trad Louis Sclavis aan in een gelegenheidsduo met Henri Bok, de man die al dertig jaar basklarinet op het Rotterdams conservatorium doceert. Bok doet in veelzijdigheid niet voor Sclavis onder – hij speelt zowel klassiek, jazz als wereldmuziek – en bleek ook in de beheersing van zijn instrument volledig aan zijn Franse vakbroeder gewaagd. Een aantal van de complexe stukken die Sclavis voor de gelegenheid had meegebracht, kreeg de Rotterdammer pas kort voor het concert onder ogen, maar hij sloeg zich er schijnbaar moeiteloos doorheen. Voor de luisteraar was het ook geen makkelijke kost, maar zeker wel de moeite waard.
Een aantal stukken bleven tamelijk abstract en hoewel daarin op indrukwekkende wijze de bizar grote hoeveelheid klankmogelijkheden die de basklarinet biedt, werd getoond, was het soms lastig om de muziek echt binnen te laten komen. Dat was anders bij een aantal Sclavis composities die later in de set aan bod kwamen. De compositorische lijn in deze lichtjes op Tibetaanse en andere Oosterse muziek geïnspireerde werken is helderder, waardoor de luisteraar niet alleen meer houvast had, maar ook Sclavis’ opmerkelijke vermogen om sferische muziek te creëren tot uiting kwam.
Even opmerkelijk was dat hoewel het instrumentarium tot twee basklarinetten en een keer basklarinet en klarinet beperkt bleef, er helemaal geen sprake was van eenvormigheid of monotonie. Hoewel de muziek vaak tamelijk cerebraal overkomt, is deze alles behalve humorloos. Sclavis noemde een van zijn stukken een natuurgetrouwe beschrijving van een Frans dorpje en ook wie daar nooit is geweest klopte dat. Het mooiste dat Bok en Sclavis in hun optreden voor elkaar kregen, is dat als zij speelden de beelden als vanzelf kwamen.
Louis Sclavis Quintet
Na de pauze betrad Sclavis het podium met dezelfde jonge band waarmee hij de sterke cd “L’imparfait des langues” opnam. Het optreden werd opgebouwd uit stukken van deze plaat die met elkaar werden verbonden door vrije improvisaties waarin Sclavis en zijn jeugdige metgezellen een bijzonder geestige originaliteit aan de dag legden. Het kwintet klonk als een hechte groep waarin gitarist Maxime Delpierre en toetsenist Paul Brousseau met hun brede, maar niet overheersende geluid de basis neerzetten waarover Sclavis en misschien zelfs nog meer de verrassend goede altist Marc Baron met intelligente solo’s konden excelleren. De complexe ritmiek van de gespeelde stukken wortelt sterk in de rocktraditie waardoor de drums naar jazzmaatstaven wat houterig overkwamen, maar dat is een stilistische keuze en alles behalve een brevet van onvermogen.
Net als bij het eerste optreden van de dag bracht de moeilijkheidsgraad van de muziek het gevaar van afstandelijkheid en verzadiging met zich mee. Ook tijdens dit tweede concert zorgden vakmanschap, humor en spelvreugde er echter voor dat de aandacht niet verslapte. Uit langgerekte klankverkenningen doemden ineens hevig groovende passages op, waarin ook weer een Oosterse invloed hoorbaar was in de melodielijnen. De kracht van dit kwintet zit in zijn durf op echt op onderzoek uit te gaan en in het grote vakmanschap en muzikale overzicht dat dit onderzoek geen roekeloze onderneming maakt, omdat de muzikanten altijd weten waar zij zijn en waar zij naartoe gaan. De luisteraar volgt maar al te graag.
