CD-RECENSIE

Max Frankl Quintet - Strurmvogel
bezetting: Max Frankl; gitaar, Ulrich Wangenheim; tenor – en sopraansaxofoon, basklarinet, Christian Elsässer; piano, Andreas Kurz; bas, Andy Haberl; drums
opgenomen: 2 december 2006
release: 2008
label: Double Moon Records / Challenge Records
tracks: 9
tijd: 56.07
websites: www.maxfrankl.de - www.cubus-music.de
door: Mischa Beckers

Max Frankl is een jonge (1982) Duitse gitarist en componist die een achtergrond heeft op de klassieke gitaar, schreden zette in het alternatieve rock circuit maar uiteindelijk bij jazz terecht kwam. Hij was in de leer bij Johannes Enders, Wolfgang Muthspiel, Kurt Rosenwinkel en Frank Möbus, speelde met vele jazzartiesten waaronder Lee Konitz en maakte nog steeds in het 'Bundesjazzorchester'. Sturmvogel is de eerste CD met zijn huidige kwintet.

Het openingsnummer Der Ausbruch laat direct diverse aspecten zien waar dit kwintet voor staat. Het thema bevat meerdere lagen, niet slechts één lijntje, en de solisten verwerken het subtiel in hun improvisaties. Elsässer trekt hier flink van leer op piano en krijgt daar alle ruimte voor. Net als bij Frankl's solo reageert de ritmesectie alert op elke aanpassing in frasering en laat onder andere bop overvloeien in steviger werk of waar nodig een enkel accentje.

Hoewel Niagara begint met een ruige gitaarrif, gedubbeld door saxofoon, die doet denken aan (experimentele) symfonische rockbands zoals King Crimson, stormt het op Sturmvogel niet. Daarvoor zijn de composities te gestructureerd.

De meeste nummers op Sturmvogel zijn sfeertekeningen. Kenmerkend in deze nummers is de ingetogenheid van de relatief jonge muzikanten. Ze beheersen de kunst van het weglaten of, anders gezegd, het spelen van de juiste toon op juiste plaats binnen de soms inventieve kaders die Frankl bedacht. Zo waant de luisteraar zich op Eiszeit daadwerkelijk in uitgestrekte ijsvlakten en in Sturmvogel daadwerkelijk in de thermiek op grote hoogte in de lucht.