Volmaakte ritmesectie is stuwend landschap voor Clemens van der Feen Band
Kwintet start uitgebreide tournee in Tilburg
CONCERTRECENSIE. Clemens van der Feen Band, Paradox, Tilburg, 14 januari 2011
beeld: Stef Mennens
door: Erno Elsinga
Een keer flink schudden en uit deze, op papier, topformatie rolt moeiteloos een klein dozijn andere Nederlandse ensembles waarbij meerdere musici tegelijk betrokken zijn. Vanavond was het bassist Clemens van der Feen die voor het eerst het avontuur van bandleider proefde en op het podium debuteerde met zijn gelijknamige band, bestaande uit Harmen Fraanje, Jesse van Ruller, Flin van Hemmen en broer Paul van der Feen.
De Clemens van der Feen Band speelde in Tilburg stukken van hun debuutalbum 'High Places'.
Naast bandleider is Clemens verantwoordelijk voor alle composities die gespeeld werden. Althans, hij schreef de raamwerken die naar hartelust door de overigen werden ingevuld. Pop, rock, een vleugje funk, jazz(rock) en flink wat improvisatie in een dampend groepsgeluid dat nimmer uiteen viel.
De twee openingsnummers zetten de toon. De gezamenlijk gespeelde intro’s dwarrelden als sneeuwvlokken uit de lucht, ontrolden zich als een losbandig georchestreerde chaos om tot slot geruisloos als sneeuw voor de zon te verdwijnen.
Het krachtige groepsgeluid werd vervolgens met weinig ruimte voor dynamiek gelijkmatig uitgedragen. Dat klonk net zo verrassend als vervreemdend. Enerzijds was het lekker aanleunen tegen een perfect marcherende ritmesectie die er veelal het tempo flink inhield. Anderzijds was het wachten op een solo die de muziek zou ontrafelen. Die improvisaties waren er echter volop, maar werden ingebed in de compositie, in het groepsgeluid, en vervlogen daarmee naar de begeleiding. Van een dergelijke benadering gaat een enorme kracht uit, maar werkt in de hand dat het muzikale proces op het podium een voortkabbelend karakter ontwikkelt.
Clemens van der Feen – op elektrische bas – baseerde zich veelal op ritmen in zijn composities. Dat leverde fraaie maatverschuivende staaltjes op met als hoogtepunt ‘High Places’, het titelstuk van het deze maand verschenen debuutalbum van de groep. Minimale ritmen afkomstig uit de piano, bas, gitaar en slagwerk, werkten zich naar een climax nadat eerst Harmen Fraanje en later Jesse van Ruller zich van hun vuigste solokant lieten zien.
Slagwerker Flin van Hemmen, gitarist Jesse van Ruller en bassist Clemens van der Feen.
Clemens van der Feen imponeerde eveneens als solist. Niet zelden was hij verantwoordelijk voor weelderige basintro’s, een enkele keer denderde hij intens en virtuoos solerend over het stuwende landschap dat de ritmesectie voor de bassist plaveide. Broer Paul van der Feen had het daarentegen op saxen heel wat moeilijker. Hij miste de kracht om zich in het muzikale gezelschap staande te houden. De op saxen gestoelde thema’s maakten een wat futloze indruk, de saxsolo’s verzopen in het geweld.
De twee korte sets waren de eerste van een lange Nederlandse tournee. Vanaf februari tot eind van het jaar maakt de Clemens van der Feen Band samen met het Castel/Van Damme Quartet deel uit van de Young Vips Tour 2011. Een uitgelezen kans de composities nog eens aan te scherpen en verder uit te diepen.
