CONCERTRECENSIE. Bimhuis Amsterdam, Estafest, 7 mei 2008
beeld: Thomas Huisman
door: Tim Sprangers

Het opvallende en interessante aan kwartet Estafest is dat het lang niet altijd een kwartet is. De vier leden musiceren solo, in duo’s of trio en soms met zijn vieren. De interesse in elkaar en de daaruit voorvloeiende miniprojectjes, maken Estafest tot een dynamische, onvoorspelbare mix van boeiende interacties. Jeroen van Vliet (piano), Oene van Geel (viool, cajón), Anton Goudsmit (gitaar) en Mete Erker (rieten) hebben met een originele visie én bezetting een boeiende formatie gevormd.

Estafest bestaat uit Anton Goudsmit, Jeroen van Vliet, Oene van Geel en Mete Erker

Estafest trekt zich niets aan van de conventionele functies van een jazzband. Zonder bas en drums zou de ritmesectie van de improvisatoren moeten bestaan uit piano en gitaar. Maar ook dit is de vier muzikanten om het even. Oene van Geel bemoeide zich met zijn viool nadrukkelijk met het ritme. Getokkel op zijn strijkinstrument inspireerde Goudsmit tot vette blueslicks. Als van Geel zich dan uitleefde op de cajón, een percussieinstrument, liet hij zich juist meer inspireren door melodiën in plaats van ritmes.

Jeroen van Vliet zag het schouwspel met grote glimlach aan. Met pakkende tonen wurmde hij zich tussenin de scène. Hij is een virtuoos. Een improvisatieband als deze, zit de toetsenist als gegoten; het was fraai om te zien hoe hij rustig en geconcentreerd zijn gezellen observeerde, om na enkele voorzichtige aaiingen zich langzaam te verweven met het groepsgeluid. De pianist is, net als heel Estafest, niet bang voor avonturen.

Het idee voor aanvang van elk nummer staat vast, maar de exacte inhoud en duur ontwikkelt zich op het podium. Vrijwel alle stukken zijn composities van één van de leden. Thema’s zijn logisch gezien heel open, leeg, maar ook bijzonder krachtig, om zo veel houvast én bewegingsvrijheid te creëren voor improvisatie. Het boeiendste stuk was van Vliet’s ‘Hyper’, de naam van de nieuwe cd van Eric Vloeimans Gatecrash. De fascinerende melodie werd eigenlijk nooit echt volgens het boekje gespeeld; er werd heerlijk omheen gezweefd en daardoor volledig ontleed, waardoor de kracht van deze compositie alleen maar steeg. 

Estafest groovede zonder dat een groove aanwezig was; de luisteraar werd gedwongen om deze erin te horen. De musici spelen subtiel, geduldig en lijken elkaar naarmate het optreden vorderde meer bezieling te brengen. Door de grenzeloze interesse in elkaar ontstaat een soms komisch en dan weer schitterend samenspel.

Buiten de boeiende gesprekken tussen Van Vliet, Van Geel, Goudsmit en Erker - in welke combinatie dan ook - werd het Bimhuis ook gefascineerd door solo’s van iedere muzikant. De felle, rauwe uithalen van Erker, de aangrijpende emmeringen van Van Geel, het fijnzinnige minimalisme in de sprookjes van Van Vliet of het korte, exploderende gegrien van Goudsmit; het intrigeerde allemaal.

Estafest heeft de naam nog niet, en de opkomst was daarom laag. Maar kansen om deze leuke band te zien, zullen er zeker komen. Pak ze!

• Estafest myspace