Scott Hamilton overwint broosheid met onweerstaanbare toon
CONCERTRECENSIE. Scott Hamilton Quartet, Beauforthuis Austerlitz, 5 november 2026
beeld: Ton van Leeuwen
door: Cyriel Pluimakers
De Amerikaanse tenorsaxofonist Scott Hamilton (1954) is tegenwoordig met enige regelmaat te horen op diverse Nederlandse podia. In het fraai in de Zeister bossen gelegen Beauforthuis laat hij zich begeleiden door pianist Rob van Bavel, contrabassist Frans van Geest en drummer Frits Landesbergen. Het concert wordt georganiseerd door de Lions Club van de Utrechtse Heuvelrug, die de opbrengst schenkt aan een lokaal muziekfestival.
Scott Hamilton met Rob van Bavel, Frans van Geest en Frits Landesbergen in Beauforthuis.
Bewonderende blikken
Hamilton oogt broos en breekbaar bij zijn opkomst maar trekt meteen van leer met een oorstrelende versie van de standard ‘The Maids of Cadiz’, gevolgd door Gershwin’s ‘Isn’t It a Pity’, een song die maar zelden uitgevoerd wordt. De tenorsaxofonist staat erom bekend dat hij geregeld het stof afblaast van vergeten repertoire. Hij blijkt vandaag uitstekend in vorm en volgt met het latin georiënteerde ‘Brasil’ en een grootse versie van Cole Porter’s ‘In The Still Of The Night’ waarin hij duelleert met Van Geest zijn contrabas. Pianist Van Bavel zet aan het slot nog even een stevige kers op de taart met een doortastende solo. Hamilton werpt hem vanwege zijn buitengewoon creatieve spel bewonderende blikken toe. Met een weldadige interpretatie van de ballad ‘Pure Imagination’ en een compacte versie van Jamie Woon’s ‘Lady Luck’ wordt de eerste set afgesloten. 
Een concert van Hamilton voelt als een duik in de geschiedenis van de jazz.
Weergaloos
Na de pauze start Hamilton met ‘What Now My Love’, ooit wereldberoemd geworden door het Franse origineel van Gilbert Bécaud met de titel ‘Et Maintenant’. Heerlijk is vervolgens de uitvoering van Artie Shaw’s ‘Moon Ray’, met subtiele swing en adembenemende melodische inventiviteit van Hamilton en Van Bavel die wederom kan rekenen op een positieve reactie van de leider.
Een concert van Hamilton voelt als een duik in de geschiedenis van de jazz en zijn editie van het fameuze ‘Poinciana’ van de grote Ahmad Jamal is weergaloos. Een hoogtepunt dat gevolgd wordt door een hommage aan de legendarische altsaxofonist Phil Woods (1931-2015). Diens compositie ‘Goodbye Mr Evans’ - ooit geschreven voor arrangeur Gil Evans - doopt Hamilton voor deze gelegenheid om tot ‘Goodbye Mr Woods’. Zijn magistrale solo is echt van wereldniveau. Contrabassist van Geest komt nog eenmaal stevig voor de dag in het lichtvoetige ‘Sunny’, ooit in 1963 een hit van de inmiddels bijna vergeten singer-songwriter Bob Hebb. Met een keihard swingende versie Count Basie’s tune ‘Splanky’ wordt het uitermate geslaagde optreden afgesloten. Laten we hopen dat het Hamilton gegund is om nog geruime tijd concerten te geven, want zijn repertoirekeuze, toon, timing en frasering zijn onweerstaanbaar.