CD-RECENSIE 

Guus Janssen, Bert van Erk en Wim Janssen – Live at The Pletterij
bezetting: Guus Janssen piano, Bert van Erk contrabas, Wim Janssen drums
opgenomen: 27 juni 2025, De Pletterij Haarlem
uitgebracht: juni 2026    
label: Geestgronden
aantal stukken: 11
tijdsduur: 61’37
website: guusjanssen.com
door: Cyriel Pluimakers




Pianist Guus Janssen heeft de afgelopen jaren een unieke statuur verworven. Zijn spel is volstrekt eigen en vormt een aangename mix van een degelijke klassieke opleiding en de vrijheid van de improvisatiemuziek. Zijn duo-optredens met broer Wim zijn legendarisch en sinds enige tijd heeft zich ook contrabassist Bert van Erk bij het stel gevoegd. Een geslaagde combinatie, want het strakke spel van de Groninger sluit nauw aan bij de verrichtingen van de Janssens.

Huppelswing
In de intieme setting van de Haarlemse Pletterij legde Janssen een jaar geleden een elftal stukken vast met repertoire van hemzelf en diverse composities van anderen. Zijn kenmerkende huppelswing horen we in de opener ‘Scharrel’ en meer beschouwend is het erop volgende ‘Telgang’. De legendarische Herbie Nichols is een favoriet van Janssen en zijn vrolijke ‘Wildflower’ krijgt een passende interpretatie in een puntige improvisatie. Contrabassist Van Erk zorgt voor een hommage aan de hogepriester van de jazz in ‘Bow for Monk’, waarin hij ook een uitgebreid feature krijgt.

Feestvreugde
Uiteraard ontbreekt Misha Mengelberg’s plagende ‘De Lachende Dwerg’ niet aan de feestvreugde waarna een passende versie van Ellington’s klassieker ‘Creole Love Call’ volgt met heerlijke gedragen swing. Monk wordt nogmaals passend geëerd in ‘Let’s Cool One’. Horace Silver’s fraaie ballad ‘Moon Rays’ vormt een hoogtepunt van dit recital. Er wordt flink aan het tempo getrokken en het ritmetanden brengt extra spanning in het laatje. Ook de grote Sean Bergin ontbreekt niet met het verrassende ‘Monkey Woman’: zo’n compositie met kwela-invloeden en een melodie die bijna terloops ontstaat. 

Ironie
Onlangs overleed de grote Zuid-Afrikaanse pianist Abdullah Ibrahim, een charismatische figuur die de muziek uit deze regio wereldwijd mede op de kaart heeft gezet. Buitengewoon spannend, met veel gebruik van stilte, zet Janssen diens ‘Maraba Blue’ neer: noten die aan je trommelvliezen blijven plakken en een meditatief karakter hebben. Tot slot komt Mengelberg nogmaals om de hoek kijken met zijn ‘Een beetje zenuwachtig’. Zo’n compositie vol ironie waarin je zijn gekromde gestalte zo voor je ziet. Een prachtige productie en een geslaagd eerbetoon aan musici die niet meer onder ons zijn.

Cd-presentatie in De Pletterij, 20 juni 2026.