CD-RECENSIE

Doubt – Never pet a burning dog
bezetting: Alex Maguire; Rhodes piano, hammondorgel, mellotron, synthesizer, Michel Delville; (synthesizer)gitaar, Tony Bianco; drums.
Gast: Richard Sinclair; zang, basgitaar
opgenomen: 6 en 7 augustus 2009
release: 2010
label: Moonjune records
tracks: 8
tijd: .52.47
website: www.myspace.com/doubt3 - www.moonjune.com
door: Mischa Beckers


‘Never pet a burning dog’ is het debuutalbum van het gezelschap Doubt. Hun diverse achtergronden in op zijn minst alternatieve zijpaden van jazz, andere geïmproviseerde muziek en rock vormde een perfecte voedingsbodem voor synergie middels een trio. De heren zien zichzelf graag als de missing link tussen Sun Ra, John Zorn’s Masada, Pink Floyd, Sonic Youth en Ennio Morricone. Ga er maar aan staan.

Het album opent met ‘Corale di San Luca’. Sinclair zingt repeterende woordloze melodieën. Drumpatronen verschijnen, steeds nadrukkelijker, en maken de weg vrij voor een heftige improvisatie op bas. Dan barst het geweld los. In ‘Laughter’ en in mindere mate in Terje Rypdal’s ‘Over Birkerot’ introduceert gitarist Michel Delville ruige riffs. Die zoeken hun weg naar een veel vrijere invulling en weer terug. Alex Maguire weerspiegelt dat op Fender Rhodes in de begeleiding. Ritmisch en harmonisch lijken de heren elkaar vrij los te laten.

Toch bewegen subtiele, soms lastig te ontdekken, poliritmische patronen naar en met elkaar. Drummer Tony Bianco vervult hierbij een bijzondere rol. Hij slaat niet per se een beat maar fungeert op eigen wijze als aanjager en dient de gitarist en toetsenist daarbij van repliek. Vervolgens wisselt Maguire van rol met Delville en gaat hij met een zwaar overstuurde Rhodes piano woest aan de slag. Kenmerkend voor dit overwegend harde en energieke album, met stukken die slim opgebouwd zijn uit diverse lagen die net zo goed putten uit free jazz als Zappa-achtige rock. De rust keert weer terug met ‘Passing Cloud’, het meest toegankelijke stuk, gedragen door de ontspannen zang van Richard Sinclair en een meer open en sferische invulling. Dat houdt het album prima in balans en doet recht aan hun streven naar de zelf gedefinieerde missing link.