Dave Douglas onvermoeibare vernieuwer
CONCERTRECENSIE. Dave Douglas Gifts Quintet, LantarenVenster Rotterdam, 16 maart 2024
beeld: Olga Beumer
door: Cyriel Pluimakers
De Amerikaanse trompettist Dave Douglas (1963) weet zijn publiek telkens weer te verrassen en is dan ook regelmatig te gast in ons land. Vorig jaar januari was hij nog te zien in het Amsterdamse Bimhuis en het Tilburgse Paradox en in augustus vormde hij met zijn Mountain Passages project een van de hoogtepunten van de Groningse ZomerJazzFietsTour. De onvermoeibare Douglas stelt zijn publiek nooit te leur en levert altijd een topprestatie, ook als de logistiek van de tournee tegenzit. Laat gearriveerd uit Berlijn, geeft hij in Lantaren Venster Rotterdam vanaf het eerste moment met zijn nieuw ensemble vol gas.
Dave Douglas Gifts Quintet met Tomeka Reid en James Brandon Lewis.
Billy Strayhorn
Uitgangspunt is het album ‘Gifts’, dat op 12 april het licht zal zien. Verrassend is de bezetting met tenorsaxofonist James Brandon Lewis, celliste Tomeka Reid, gitarist Rafiq Bhatia en drummer Ian Chang: jonge musici die in hun spel jazz, blues, rock en soundscapes moeiteloos met elkaar afwisselen. Een opvallend thema is het werk van Billy Strayhorn (1915-1967), jarenlang componist en arrangeur van het orkest van Duke Ellington. Een uitzonderlijk musicus voor wie de waardering de afgelopen jaren alleen maar gestegen is. Actuele bewerkingen van klassiekers als ‘Take The A Train’, ‘Bloodcount’ en ‘Day Dream’ passeren de revue. 
Gitarist Rafiq Bhatia. Lewis met drummer Ian Chang. Dave Douglas en James Brandon Lewis.
Drive
De band klinkt als een klok en de jonge honden krijgen van leider Douglas flink de ruimte. Naast klassiekers van Strayhorn worden er de nodige eigen stukken gespeeld. De roots van de black music vinden we in het spirituele spel van tenorsaxofonist Lewis, die met zijn majestueuze toon grote indruk maakt. Ultieme verfijning kenmerkt het spel van celliste Reid: haar improvisaties vormen een wonder van subtiliteit. Gitarist Bhatia etaleert een breed palet aan sounds en drummer Chang is een bijzonder energieke motor. Ondertussen belanden we via de gospel in New Orleans en via de swing in de elektronica. Zegevierend laat Douglas zijn trompet uittorenen boven het groepsgeluid. In zijn solo’s neemt hij veel risico en weet hij elk obstakel te overwinnen: zijn drive is echt ongekend.
Hymne
Ronduit magisch is het slotmoment waarin we de blazers a capella een hymne horen inzetten, waarna eerst de cello en later de overige instrumenten volgen. Gitarist Bhatia pakt nog eenmaal uit met een bijzonder fantasierijke solo waarin een wereld aan geluiden het podium laat sprankelen. Een toegift kan dan ook niet uitblijven en met een stevig swingende versie van Strayhorn’s ‘Rain Check’ wordt het optreden in stijl afgesloten. Een prachtconcert van een onvermoeibare vernieuwer!
