CD-RECENSIE 

Hélène Duret & Synestet - Rôles
bezetting: Hélène Duret (bas)klarinet; Sylvain Debaisieux tenorsaxofoon; Benjamin Sauzerau gitaar; Fil Caporali contrabas; Maxime Rouayroux drums
opgenomen: december 2021, Studio Gam, Waimes (B)
uitgebracht: 28 januari 2023
label: Igloo
aantal stukken: 11
tijdsduur: 45’02
website: igloorecords.be
door: Georges Tonla Briquet


Het was even wachten maar nu is er dan toch een vervolg op de debuut-cd ‘Les Usures’ uit 2018 van het Frans-Belgische kwintet Synestet met als centrale spil klarinettist Hélène Duret.

Rondleiding
‘Les Usures’ was een soort rondleiding langs zowat alle actieterreinen van Hélène Duret en dat zijn er heel wat. Zo speelt de Française bij verschillende groepen met jazz als rode draad, echter zonder rigide beperkingen. Met het akoestische trio Syrto gooide ze het op de Balkan-toer en met het kwintet Le Bal de Marie Galante specialiseerde ze zich in Antilliaanse muziekjes. In de periode 2013-2021 organiseerde ze in Brussel de succesrijke The Pool Sessions terwijl ze gelijktijdig betrokken was bij muziektheater Zorozora in Frankrijk. Daarnaast duikt ze nog op in de werelden van dans en filmmuziek.

Rollenspel
Voor ‘Rôles’ kon ze een beroep doen op dezelfde ploeg als bij het debuut: tenorsaxofonist Sylvain Debaisieux, gitarist Benjamin Sauzerau, contrabassist Fil Caporali en drummer Maxime Rouayroux. Stuk voor stuk polyvalente muzikanten die maar al te graag voor uitdagingen gaan zoals we al konden vaststellen in de ensembles waarin zij zich begeven, zoals Les Chroniques de l’Inutile, Easy Pieces, Musiques Nouvelles, Lynn Cassiers Imaginary Band, Pentadox, Commander Spoon, Pauline Leblond Double Quartet en FUR. De cd-titel ‘Rôles’ (rollen) zit hen dus als gegoten evenals de muziek die wederom niet vast te pinnen is op een enkel vakje of genre.

Schijnbeweging
Duret mag met een kort solostukje de inleiding verzorgen. Althans zo lijkt het maar het is een duet met saxofonist Debaisieux waarbij beide instrumenten als één klinken. Meteen een eerste schijnbeweging. Tegenover deze mijmerende introductie worden onverwijld ritme en opgebroken actie geplaatst met drummer Rouayroux die voor een rock-‘n-roll injectie zorgt terwijl Duret zelf halsbrekende toeren uithaalt op haar instrument. Het uitdovende karakter (een nieuwe misleiding blijkt) illustreert de steeds opwellende weerbarstigheid in de muziek. ‘Reine Sous Terre’ wordt geplugd als single. Een trage wals met enkele flitsende kanttekeningen. 

Hint
‘La mesure du possible’ is aangebracht door gitarist Sauzereau. Een schoolvoorbeeld van hoe je een compositie langzaam verschillende richtingen laat uitrollen. Dat gebeurt nog eens in zijn andere bijdrage ‘L’Envers’. Voor wie de experimentele kant van Synestet wil horen, raden we ‘Pas De Nom’ aan dat verdacht rustig inzet maar waarin nadien links opduiken met ‘Messe Pour Le Temps Présent’ van Pierre Henry. Een lijn die verder doorgetrokken wordt in ‘Pas De Signal’. ‘Flying Low’ is het meest apocalyptische nummer op de setlist. In ‘Expliquer l’inexplicable’ (het onverklaarbare verklaren) duikt de americana-gitaar van Sauzereau op zoals we dat kennen van zijn formaties maar ook in het trio FUR met verder nog Hélène Duret en Maxime Rouayroux . Afsluiter ‘Mouillette’ is een stukje improvisatie van Sauzereau en Rouayroux. Een hint naar wat volgt?

Live in Jazzstation
Dat de muziek van ‘Rôles’ een sterk live potentieel heeft, toonden de vijf aan tijdens het releaseconcert op 28 januari in de Brusselse Jazzstation. Er is een duidelijke ontplooiing sinds de opname van het album bijna anderhalf jaar geleden. Van een echte stijlbreuk kunnen we niet spreken maar de basiselementen werden krachtiger uitgetekend. 

   
Synestet in Jazzstation met Hélène Duret, Benjamin Sauzerau en Maxime Rouayroux.
Foto © Roger Vantilt.

Drummer Maxime Rouayroux kreeg een prominentere rol en stuurde het geheel richting vurige jazz met een rockvibe. De multifunctionaliteit van het volledige kwintet kwam hierbij duidelijk naar voren. Een passage americana met verwrongen bluesinvloeden en doorgedreven complexe structuren pasten hen als gegoten. ‘La chose à éviter’ (wat we moeten vermijden) was een veelzeggende titel. Duret verklaarde hierover dat muziektheorieën een basis mogen vormen maar vooral dienen om er nadien van af te dwalen. Een principe dat het kwintet ondubbelzinnig toepaste. Een groep die continu evolueert en zo de moeite waard is verder opgevolgd te worden. 

Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.

Live.