CD-RECENSIE

James Brandon Lewis Quartet – Code Of Being
bezetting: James Brandon Lewis tenorsaxofoon; Aruán Ortiz piano; Brad Jones bas; Chad Taylor drums
opgenomen: 16 en 17 mei 2021, Hardstudios Winterthur, CH
uitgebracht: oktober 2021
label: Intakt
aantal stukken: 8
tijdsduur: 67’23
website: jblewis.com - intaktrec.ch
door: Georges Tonla Briquet



Met ‘Code Of Being’ borduurt James Brandon Lewis verder op zijn eigen molecular systematic music waarbij melodie het uitgangspunt vormt voor steeds complexere improvisaties.

Interessante theorieën genoeg over improvisatie maar de Amerikaanse tenorsaxofonist weet zijn visies ook altijd concreet uit te werken. Het moet gezegd dat hij daarbij telkens kan rekenen op medemuzikanten die de juiste instelling hebben. Met zijn trouwe kompaan Chad Taylor achter het drumstel en bassist Brad Jones en Aruán Ortiz aan de piano heeft hij zijn dreamteam dat we al hoorden op de debuut-cd van dit kwartet (‘Molecular’, Intakt).

‘Code Of Being’ is een beetje zoals ronddwalen in de soeks van Marrakesh. Aanvankelijk denk je in staat te zijn herkenningspunten te onthouden om je weg terug te vinden maar na tien minuten kom je tot de vaststelling dat het ingeprente plan helemaal niet meer klopt. Het enige alternatief is vervolgens door te gaan en te genieten van de actie. Lewis en zijn kwartet stellen hier een gelijkaardig muzikale wandeling voor. De eerste minuten klinken nog vertrouwd in de oren maar al snel worden alternatieven uitgestippeld en is het best vooringenomen indrukken los te laten en gewoon in hun spoor te volgen.

Daarbij gunnen ze de luisteraar eventjes de nodige ademruimte zoals met het uiterst broze ‘Every Atom Glows’ - gebaseerd op het gelijknamige abstracte schilderij van Norman Lewis - maar nadien wordt alles op scherp gesteld en volgen de plotwendingen en onderlinge uitwisselingen van de vier uitvoerders elkaar razendsnel op. ‘Per 4’ is een voorbeeld bij uitstek. Een aftastende intro waarna snelheid en complexiteit ten top gedreven worden. Vanaf hier is er geen houden meer aan en gaat het kwartet door tot het bittere einde, laverend tussen free en structuur. Geen waanzin maar ongebreidelde geestdrift op doordachte wijze gekanaliseerd.

Lewis citeert zelf graag John Coltrane, Albert Ayler en zeker Ornette Coleman en Sonny Rollins als grote voorbeelden. Hij is echter geen copycat die zich hun taal toe-eigent maar gebruikt duidelijk de traditie als bouwmateriaal om nieuwe codes mee uit te werken. Hopelijk kan hij dit zo snel mogelijk live komen aantonen want zijn concerten laten telkens een blijvende indruk na.

• Beluister drie nummers van dit album via Bandcamp.