Tenorsaxofonist Noah Preminger zoekt voortdurend het avontuur
CONCERTRECENSIE. Noah Preminger Quartet, Bimhuis, 24 oktober 2021
beeld: Ton van Leeuwen
door: Cyriel Pluimakers
De Amerikaanse tenorsaxofonist Noah Preminger (1986) bracht al zo’n veertien albums uit onder eigen naam. Toch is hij in Europa nog relatief onbekend. Voor het Nederlandse Criss Cross label maakte hij inmiddels een tweetal zeer goed ontvangen albums: ‘Genuinity’ en ‘After Life’. Op het Deense Steeplechase verscheen vorig jaar de avontuurlijke productie ‘Contemptment’. Preminger is een intelligente blazer die het nooit zoekt in effectbejag, maar in zijn solo’s echte verhalen vertelt met een zorgvuldig afgewogen vorm en inhoud.
Noah Preminger op de planken van Bimhuis, met onder meer gitarist Max Light.
Reputatie
Gelukkig geniet Preminger in eigen land wel al een behoorlijke reputatie, met een verkiezing in 2017 tot ‘Rising Star – Best Tenor Saxophonist’ in het toonaangevende tijdschrift Down Beat. In 2018 eindigde hij bij hetzelfde blad op de vijfde plaats in de poll voor Best Tenor Saxophonist, boven stevige concurrenten als Joshua Redman, Branford Masalis, Donny McCaslin, Wayne Shorter en James Carter. Kortom Preminger is een kracht om rekening mee te houden.
Microtonaliteit
In het Amsterdamse Bimhuis trekt hij meteen stevig van leer met een spannende improvisatie, waarin hij regelmatig zijn toon manipuleert en naar microtonaliteit neigt. Experimenten die een voortzetting lijken van de exploraties van pionier Joe Maneri (1927-2009). Preminger’s improvisaties richten zich niet alleen tot het hoofd, maar ook tot het hart van de luisteraar. Zijn volstrekt eigen muziek roept emoties op, iets wat hij al aantoont in de krachtige opener ‘You’ll Never Win’ en met name in de blues ‘High or Booze’. Ronduit schitterend is het gitaarspel van Max Light, met wie de tenorsaxofonist een naadloze samenwerking heeft opgebouwd. Hun improvisaties gaan meer dan eens gelijk op in fraai vraag en antwoord spel, steeds voortgestuwd door de krachtige drummer Dan Weiss en de solide contrabassist Kim Cass.
Contrabassist Kim Cass, Noah Preminger en slagwerker Dan Weiss.
Avontuur
Het kwartet zorgt voor een ouderwets luisterfeest, zonder opzichtige pretenties en gedoe met elektronica. De muziek is gevrijwaard van voorspelbare trucs en zoekt voortdurend het avontuur op. Na een stevig muzikaal statement tegen het Amerikaanse politieke systeem keren de tenorsaxofonist en de gitarist terug naar de intimiteit met een tweetal fraaie duetten: een bewerking van het bekende ‘Killer’ van Stevie Nicks en ‘Burning’ van de rockband Third Eye Blind, muziek uit Preminger’s jeugd. In ‘The Late Nineties’ roept de tenorsaxofonist expliciet herinneringen op aan grootheden als Joe Lovano en Joshua Redman, musici die hem mede gevormd hebben.
Criss Cross
Het concert eindigt met het sfeervolle ‘Hygge’, een compositie waarin drummer Weiss nog eenmaal, iets te luidruchtig, excelleert. Het enig minpuntje in een verder perfect concert, waarin vooral de bijzondere samenwerking tussen Preminger en Weiss grootse perspectieven lijkt te openen voor de toekomst. Een nieuw album voor het Criss Cross label, dat na het overlijden van Gerry Teekens door zijn zoon wordt voortgezet, staat al op de rol: de verwachtingen zijn hoog gespannen!
