CD-RECENSIE

Fabien Mary and The Vintage Orchestra – Too Short
bezetting: Fabien Mary, Erick Poirier, Julien Ecrepont, Malo Mazurié, trompet; Didier Havet, Jerry Edwards, Martin Berlugue, Michaël Balue, Michaël Joussein trombone; David Sauzay, Dominique Mandin, Jean-François Devèze, Olivier Zano, Thomas Savy, saxofoon, fluit, klarinet; Florent Gac piano, Yoni Zelnik contrabas, Andrea Michelutti drums
opgenomen: 25 en 26 augustus 2020, Auditorium du Conservatoire de Persan (Val d’Oise)
uitgebracht: juni 2021 
label: Jazz&People
aantal stukken: 10
tijdsduur: 56’
website: fabienmary.com - jazzandpeople.com
door: Cyriel Pluimakers


De Franse trompettist Fabien Mary is in Nederland relatief onbekend. Toch heeft hij inmiddels zo’n acht albums op zijn naam staan. Mary richt zijn focus op de jazztraditie en trekt zich niets aan van modieus gefluister. Voor hem is de trompet een signaalinstrument en dat laat hij uitbundig horen op al zijn producties. Na diverse cd’s met kleinere bezettingen, nam hij in 2018 het initiatief tot een octet met ‘Left Arm Blues (And Other New York Stories)’ (Jazz&People). De titel verwijst naar het ongelukkige moment dat hij tijdens een verblijf in New York zijn rechterarm brak. Het album bevatte sterke arrangementen en dito solowerk en kon rekenen op een enthousiaste ontvangst.

Sprong
Inmiddels is het moment aangebroken voor de definitieve sprong in het diepe en heeft Mary een bigband-album gemaakt dat diep verankerd is in de jazztraditie: ‘Too Short’. Hij gebruikt de grote bezetting als een klankpallet en sluit nauw aan bij grote arrangeurs als Gil Evans, Thad Jones en Bill Holman. Tien nieuwe werken heeft de orkestleider gecomponeerd, waarin melodie, swing en drive de boventoon voeren. De bezetting bestaat uit de crème de la crème van de Parijse jazzscene. Mary heeft de hoofdrol in de krachtige titeltrack, afgewisseld door tenorsaxofonist David Sauzay. Nog meer instrumentaal geweld horen we in ‘The Fall’, een stuk dat kan wedijveren met de grootste prestaties van Thad Jones en Mel Lewis. Het arrangement zit vol onverwachte en spannende wendingen. Licht melancholisch, met referenties aan Gil Evans, is ‘Sakura’. 

Hommage
Een hommage aan Slide Hampton, een van zijn leermeesters, vormt ‘One for Slide’. Een andere grote arrangeur wordt geëerd in ‘D.P (Song For Duke Pearson)’, ooit een artistieke motor achter het Blue Note label. Sterke solo’s zijn er van altsaxofonist Olivier Zano en trombonist Michael Joussein. De dwarsfluit krijgt een hoofdrol in het arrangement van ‘Like Thousands of Butterflies’, een spannende en ongebruikelijke keuze. Stevig wordt er weer uitgepakt in ‘Don’t Look Back’, met uitbundige bijdragen van tenorsaxofonist Thomas Savy, altsaxofonist Olivier Zanot en drummer Andrea Michelutti. De dwarsfluit keert terug in het arrangement van ‘Hell’s Kitchen Blues’, in afwisseling met een stevig uitpakkende kopersectie. Trombonist Jerry Edwards mag schitteren in ‘402’. 

Lighthouse
Het afsluitende ‘To The Lighthouse’ brengt de vermaarde jazzclub in Hermosa Beach (Californië) in herinnering, een plek waar decennialang jazzgeschiedenis is geschreven. Pianist Florenc Gac speelt nog even de sterren van de hemel: een feestelijke afsluiter van een briljante productie!

Beluisteren via Spotify, inloggen noodzakelijk.

Too Short