CD-RECENSIE

Isbin Trio - Yes Love
bezetting: Gilbert Isbin luit; Peter Vangheluwe percussie; Xavier Rau contrabas
opgenomen: 4 juli/24 september 2019, Bluebird Recording Studio
uitgebracht: 3 december 2019
label: Tern Records
aantal stukken: 12
tijdsduur: 45’01
website: www.gilbertisbin.com
door: Georges Tonla Briquet



De luit is zowat een van de minst voor de hand liggende instrumenten in de wereld van westerse jazzimprovisatie. De Vlaming Gilbert Isbin bewijst met ‘Yes Love’ nog maar eens dat het vakkundig aanwenden ervan in combinatie met de juiste begeleiders kan leiden tot uiterst boeiend luistermateriaal dat weliswaar moeilijk te etiketteren valt.

Het concept achter de nieuwe cd vloeide voort uit de vorige duo-uitgave ‘Recall’ met bassist Scott Walker. Isbin was tevreden met dat resultaat maar wilde net wat meer, vooral percussie. Hij kon bassist Xavier Rau en percussionist Peter Vangheluwe overtuigen, twee muzikanten met wie hij in het verleden reeds opnamen maakte. Drie jaar (!) kwamen ze wekelijks samen om te repeteren en ideeën uit te werken. Om het zacht uit te drukken, er is dus wel degelijk nagedacht over ‘Yes Love’. Daar waar alles aanvankelijk nog gedrenkt was in oude muziek en folk evolueerde het geheel langzaam maar zeker naar een meer jazzgetint repertoire, aldus Isbin. De twee andere invloeden verdwenen echter niet helemaal van de radar. Zo komt in het titelnummer de liefde voor barok nog steeds sterk naar voor. Maar er valt heel wat meer te ontdekken. Isbin heeft natuurlijk een heel rijk verleden waar hij uit kan putten. Hij musiceerde met onder meer Joe Fonda, Ernst Reijseger, Vinny Golia en Hugh Hopper.

Naast het eigen werk horen we originele bewerkingen van ‘Blue In Green’ (Bill Evans/Miles Davis), ‘Singsong’ (Jan Garbarek) en ‘Wawacou’, een nummer dat Isbin indertijd schreef samen met Cameron Brown en hier een funky tempo meekreeg. Extra troef van ‘Yes Love’ is dat, ondanks de jazzimprovisaties op thema’s en akkoorden, in alle nummers telkens een vorm van melodie opduikt zodat het niet echt voer wordt voor een kleine kring van aficionados. Dat Isbin indertijd al een volledige cd wijdde aan Nick Drake zal daar niet vreemd aan zijn. Ander pluspunt is dat de jazzakkoorden en de harmonieën hun origine vinden in deze van Debussy, Satie en Charles Yves. Specifiek aspect is dat Isbin zijn acht-korige luit (naar een Wendelio Venere uit 1592) laat klinken als een twaalfsnarige akoestische gitaar. Naast wat reverb maakt hij geen gebruik van andere hulpmiddelen. Hij slaagde er zelfs in om de nevengeluiden die steeds opduiken bij het bespelen van een luit te vermijden. Wie vertrouwd is met het instrument weet hoe moeilijk dat is, zeker omdat Isbin linkshandig speelt. Luister vooral eens naar ‘Troubled’ (een dertien maten blues!) en ‘Wellspring’ waarin een eigenzinnige versie van swing opduikt. 

Dit is muziek die zowel in een club als in een theater of op meer ongewone plekken als bibliotheken en kerken tot zijn recht komt. Voor wie zich verder wil verdiepen in hedendaagse harmonieën en moderne improvisatietechnieken op de luit is er ook ‘The Improvising Lutenist’ van Gilbert Isbin.

Yes Love