Snarky Puppy onweerstaanbaar uitbundig
CONCERTRECENSIE. Snarky Puppy en Banda Magda, Muziekgebouw Eindhoven, 7 juni 2017
beeld: Dick Rennings
door: Mathilde Löffler
De wereldwijde triomftocht van het Amerikaanse collectief Snarky Puppy gaat ook in 2017 onverminderd door. Grammy’s voor het album ‘Sylva’ - een samenwerking met het Metropole Orkest - en voor het instrumentale album ‘Cucha Vulcha’ zijn recente wapenfeiten van de fusion-jazz- en funkformatie van basgitarist en bandleider Michael League. Een concert in het Muziekgebouw Eindhoven vormde de afsluiter van een tournee van tien weken door Japan en Europa.
Dubbelconcert Banda Magda (l) en Snarky Puppy met bandleider Michael League in Muziekgebouw Eindhoven.
Banda Magda opende de avond. De nieuwe formatie van de in Griekenland geboren zangeres, arrangeur en filmmuziekcomponist Magda Giannikou bracht met een deel van de Snarky Puppy bezetting eigen composities van haar nieuwe album ‘Tigre’. Franse chansons, Colombiaanse traditionals en popmuziek, en stukken van de Snarky Puppy-albums ‘Family Dinner Volume 1’ en ‘Volume 2’ passeerden de revue. Fris en aanstekelijk gebracht in een kleinere bezetting, waardoor de diepte en nuance van haar arrangementen voor orkest werd ingedikt tot stevige popmuziek. Wie haar verfijnde orkestraties kent miste wellicht de nuance, maar in de live-setting werkte het wonderwel.
Vlijmscherp
Snarky Puppy trakteerde zijn fans vervolgens op een onweerstaanbaar concert. Instrumentaal, uitzinnig groovend en funky. Een ritmesectie die staat als een huis, spetterende blazers en avontuurlijke virtuoze solo’s zonder vangnet die naar adem deden happen en waarin de grenzen steeds verder werden verlegd.
Banda Magda met zangeres Magda Giannikou. Snarky Puppy met Bobby Sparks op orgel, drummer Larnell Lewis en percussionist Nate Werth.
Het instrumentale nieuwe album ‘Cucha Vulcha’ vormde het centrale repertoire. Een complexe bezetting van negen musici met drums en percussie, twee keyboardtoetsenisten, gitaar en bas en een gevarieerde frontlinie van tenorsax en twee trompetten met de opvallende violist Zack Brock zorgde voor een genuanceerd funky en zwaar groovend groepsgeluid.
Vlijmscherpe accenten, complexe arrangementen, uitbundige vrijheid in solo’s en muzikale interacties zoals een duizelingwekkende gezamenlijke solo van Larnell Lewis op drums enNate Werth op percussie waren naast de melodieuze composities van Michael League enkele ingrediënten in de uitbundigheid van deze avond.
Toetsenist Justin Stanton en violist Zach Brock. Snarky Puppy met blazers Chris Bullock, Mike Maher en Justin Stanton.
Hoogstaand
Het zoeken naar nieuwe wegen, het improviseren in het moment en ongelooflelijk hoogstaand muzikaal vakmanschap zijn het inmiddels bekende handelsmerk van Snarky Puppy. Na een uitputtende tournee van twee maanden was geen enkele slijtage of routine te bespeuren. Integendeel, het leek de muzikale saamhorigheid en gretigheid alleen te hebben versterkt.
Stukken als ‘Beep Box’, ‘Gemini’ en ‘What about me’ leidden in spannende versies tot een climax in de toegift ‘Shofukan’, waarin door de ‘Snarky’s’ nog eens alles uit de kast werd getrokken. Daarvoor deed Michael League een hartstochtelijk oproep aan het publiek om livemuziek te ondersteunen door concertbezoek en het kopen van fysieke albums.
Enig minpunt aan deze uitzinnige avond was het volume van de zaalversterking. Door overmatige decibellen in alle registers veranderde de complexe sound van de band in een kakofonie waardoor het lastig was te differentiëren tussen de verschillende instrumenten, vooral waar deze in een vergelijkbaar klankspectrum opereerden zoals drum en percussie.
