CD-RECENSIE

Sonny Rollins – Road Shows Vol. 3
bezetting: Sonny Rollins tenorsaxofoon; Clifton Anderson trombone en verder onder andere Bob Cranshaw contrabas; Bobby Broom gitaar; Kimati Dinizulu percussie en Kobie Watkins slagwerk
opgenomen: op diverse locaties tussen 2001 en 2012
uitgebracht: 2014
label: Okeh Records
aantal stukken: 6
tijdsduur: 70.54
website: www.sonnyrollins.com - www.okeh-records.com
door: Rinus van der Heijden 


De cd-serie ‘Roadshows’ toont – met instemming van de meester – de beste live-opnamen van tenorsaxofonist Sonny Rollins. Deel een omspande 27 jaar van de carriére van de Amerikaan en betreft opnamen uit de collectie-Carl Smith, een enorme Rollinsfan. Deel twee bevatte opnamen die in een tijdsspanne van tien jaar waren vastgelegd, inclusief het legendarische concert ter gelegenheid van de tachtigste verjaardag van Rollins. Deel drie, dat juist is verschenen, is een overzicht van concerten van het begin van deze eeuw: van 2001 tot en met 2012, voornamelijk geregistreerd op diverse podia in Frankrijk en aangevuld met een optreden in Japan en Amerika.

De inmiddels 83-jarige Sonny Rollins is op dit derde deel uit de serie niet alleen op zijn best, hij toont ook voortdurend zijn enorme veelzijdigheid op zowel zijn instrument als in de uitvoeringen van de zes stukken. Voortdurend omdat hij, integenstelling tot de concerten van de afgelopen jaren het spelen niet grotendeels overlaat aan zijn medebandleden. Hier is Rollins in alle stukken de grote roerganger, de magiër die alle materiaal in goud verandert.

Het draaipunt van deze bijzondere cd is ongeveer middenin de speeltijd ervan neergelegd. De titel kan niet veelzeggender zijn: ‘Solo Sonny’. Rollins bloeit hier als een veldboeket: de achteneenhalve minuut durende solo is opgebouwd op afbrekingen, versnellingen, wendingen, sprongen van het hoge naar het lage register. Hij citeert onafgebroken flarden uit populaire Amerikaanse liedjes en rijgt die onnavolgbaar aan elkaar. Het maakt dat deze ‘Solo Sonny’ van een adembenemende schoonheid is, zelden gehoord en hét visitekaartje voor mensen die Rollins nog niet zouden kennen. 

In het eerste stuk van de cd, ‘Biji’ raast Rollins gaandeweg met een jakkerende snelheid door de begeleiding, die trombonist Clifton Anderson – in alle stukken naast Rollins – pianist Stephen Scott, contrabassist Bob Cranshaw, slagwerker Perry Wilson en percussionist Kimati Dinizulu neerleggen. En in de Kern-Hammersteinklassieker ‘Why Was I Born’ laat Sonny Rollins nogmaals horen dat slijtage een betrekkelijk woord is: zijn aandeel in dit prachtige stuk is onverheersend en dwingend, de krachtpatser zoals wij die kennen van zijn opnamen uit de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw. 

Natuurlijk ontbreekt – wat al vele jaren zijn ‘lijflied’ is – ‘Don’t Stop the Carnival’ niet. In het merendeel van de gevallen grijpt Sonny Rollins dit stuk aan om nog eens vervaarlijk uit te pakken. Soli in deze compositie kunnen hem vaak niet lang genoeg duren. Maar daar is in deze versie van ‘Carnival’ geen sprake van. Met een dikke vier minuten heeft Rollins tijd genoeg om te laten horen, dat hij ook in compactheid een meester is als geen ander.



 

Compilatie Road Shows Vol. 3: Biji, Someday I'll Find You, Patanjali,
Solo Sonny, Why Was I Born en Don't Stop the Carnival.