CD-RECENSIE

Dizzy Gillespie - Meets Phil Woods Quintet
bezetting: Dizzy Gillespie trompet; Phil Woods altsaxofoon; Tom Harrell trompet en fluegelhorn; Hal Galper piano; Steve Gilmore contrabas; Bill Goodwin slagwerk
opgenomen: 14 december 1986 in Studio Monster
label: Timeless Records, distr.: Challenge Records
release: 2012
tracks: 6
tijd: 50.50
website: www.timelessjazz.com - www.challengerecords.nl
door: Rinus van der Heijden


Timeless Records is een label dat in 1975 werd opgericht door de Nederlandse impresario Wim Wigt. Het bracht voornamelijk bebop uit, maar ook dixieland en swing uit de jaren twintig en dertig. In een tijd waarin de Nederlandse avantgardescene welig tierde, werd er nogal eens meewarig gesproken over Timeless. Maar hoe ongelijk die critici het hadden, bewijst de serie ‘Timeless Jazz Legacy’, waarin prachtig historisch werk uit de stal van Timeless opnieuw wordt uitgebracht. Zoals dat van Chet Baker, Benny Golson, Art Blakey, Bill Evans, George Adams en nu van Dizzy Gillespie.

Hoewel dit album op naam staat van de beroemde trompettist, dient het eigenlijk op het conto van altsaxofonist Phil Woods te zijn geschreven. Deze toerde met zijn beroemde kwintet door Europa, toen Dizzy Gillespie zich als gast bij hem aansloot.

Een indrukwekkende en wellicht niet geheel toevallige ontmoeting: Phil Woods was in die jaren de meest toegewijde volgeling van Charlie Parker. En Charlie Parker stond samen met Dizzy Gillespie aan de wieg van de bebop halverwege de jaren veertig van de vorige eeuw.

Op deze nieuwe loot aan de ‘Timeless Jazz Legacy’-stam staan zes reuzemuzikanten op het podium. Twee trompettisten bijvoorbeeld die elkaar geen duimbreed toegeven. Soms is het moeilijk, zo niet onmogelijk te onderscheiden wie op dat moment speelt. Maar dat is geen probleem, omdat Tom Harrell zich vooral onderscheidt door zijn spel op fluegelhorn. Zoals in een schitterende vertolking van ‘Round Midnight’ waarin de omfloerste toon van Gillespie wordt meegezogen in het diffuse geluid van Harrells hoorn.

In ‘Love For Sale’ is het niet anders. De fluegelhorn neemt volop de tijd zich te ontplooien, de gestopte trompet van Gillespie breit er een vervolg aan. Het zijn echter niet alleen de blazers die zich zo onderscheiden: de razendsnelle basloopjes van Steve Gilmore,  de sprankelend openbloeiende partijen van Hal Galpers piano en het bonkende drumwerk van Bill Goodwin - vaak lijkend op dat van Elvin Jones - laten horen hoe alleen zó bebop kan en moet klinken.