Amina Figarova op ontdekkingsreis in New York
CONCERTRECENSIE. Amina Figarova Sextet, ’t Schuttershof Middelburg, 3 oktober 2012.
beeld: Eddy Westveer
door: Mischa Beckers
De van oorsprong Azerbeidjaanse jazzpianiste Amina Figarova reist met haar sextet al vele jaren de wereld rond. Anderhalf jaar geleden verruilde ze woonplaats Rotterdam voor New York. Die stad had een sterke invloed op de nummers van haar nieuwe cd ‘Twelve’, inderdaad het twaalfde album van dit gezelschap. Dit concert promootte het Amina Figarova Sextet, op uitnodiging van Muziekpodium Zeeland, ‘Twelve’ in ’t Schuttershof in Middelburg.
Het sextet van pianiste Amina Figarova opende het concertseizoen van Muziekpodium Zeeland in Middelburg.
Al tijdens het openingsnummer zorgden Bart Platteau op dwarsfluit, trompettist Ernie Hammes en Johannes Mueller, die op tenorsaxofoon Marc Mommaas verving, voor een hecht mini-bigbandgeluid. Mueller trok in zijn solo meteen fel van leer met spannende variaties op snelle loopjes.
Alle composities voor de nieuwe cd zijn geïnspireerd door, en gecomponeerd in, New York. Dat leidde tot een opzwepende en ritmisch tegendraadse verklanking van de New Yorkse metro in ‘NYCST’ en ook aspecten van zee en strand kregen een plaats in de ‘Ocean Triology’. In het kalme ‘Shut eyes, sea waves …’ was de zachte deining van golven voelbaar toen Figarova aanvankelijk kabbelend begon en langzaam de rondkringelende patronen op de piano breed liet uitwaaieren.
De beelden van de uitgestrektheid van de oceaan leidden tot ‘Another side of the ocean’. Daarin tekenden diverse kenmerken van Figarova’s composities zich meteen af. In die composities gebeurt namelijk veel. Akkoordsequenties schuiven en de timing en het ritme zijn vaak complex, ook in het rustige en meeslepende ‘Morning Pace’. Zo bouwt Figarova eveneens haar improvisaties op. Opletten geblazen om die te kunnen volgen. Ze rijgt razendsnelle runs aan elkaar die steevast met een typerende noot op een krachtig aangeslagen, ingeleid akkoord landen en met het gebruik van ritmische variaties is ze vindingrijk.
In het sextet huizen de blazers Bart Platteau, Ernie Hammes en Johannes Müller.
Tegelijkertijd zet het sextet deze complexiteit neer met veel vanzelfsprekendheid. Als luisteraar/toeschouwer word je makkelijk meegenomen in de flow van de stukken en de associaties met de thematiek, die de muzikanten vormgeven.
Dat was zeker een prestatie van bassist Pat Cleaver, die Jeroen Vierdag verving. Cleaver kreeg minieme voorbereidingstijd, maar speelde moeiteloos en zelfverzekerd. De muzikale klik met drummer Chris Strik en met Figarova zelf was duidelijk. Het krachtige ‘Sneaky Seagulls’ uit de trilogie was een feest. Bijeengehouden door een ‘Salt Peanuts’-achtig thema wisselden de blazers hun interpretaties van de brutale zeemeeuwen af. Mueller verklankte allerlei manieren om te komen tot een schelle meeuwenschreeuw. Platteau leek vluchtelementen en schijnaanvallen van de vogels weer te geven.
Op ontdekkingsreis in New York liet Figarova zich inspireren door de tomeloze energie van de stad en de rust van het strand en de zee, om te komen tot composities die ze met dit sextet op boeiende wijze vertolkte.
