Mike Stern kan spanning niet altijd vasthouden
CONCERTRECENSIE. Mike Stern Band, Paradox Tilburg, 31 oktober 2011.
beeld: Liesbeth Keder
door: Rinus van der Heijden
Zomaar in Paradox in plaats van in een mega-muziektempel. Zo’n buitenkans spreekt velen aan, want toen het Tilburgse podium de komst van de Mike Stern Band aankondigde, was zijn concert – maanden vóór datum – binnen twee uur uitverkocht. De Amerikaanse gitarist bleek er zelf ook blij mee, getuige zijn brede tandpastagrijns, die deze avond voor een groot deel zijn gezicht sierde.
Mike Stern in een uitverkocht Paradox met de fenomenale slagwerker Dave Weckl en bassist Chris Minh Doky.
Mike Stern is een uitzondering in het land waar fusiongitaristen welig tieren. Gedragen de meesten zich als deeltjesversnellers op hun snaren, bij Mike Stern is precisie, afwisseling, voorkeur voor mooie melodieën en zin in improvisatie het recept. Waarbij dient opgemerkt, dat het concert in Tilburg nauwelijks nog onder het hoedje ‘fusion’ was te vangen: Mike Stern betoonde zich een ware jazzgitarist en dan ook nog van het soort eerste persing.
De opening van het concert was indrukwekkend. Mike Stern verleende eerst zichzelf de vrijheid te laten horen hoe de vlag erbij hing, daarna de rest van de groep. Zijn lange presentatie kende een sterke opbouw: een ingehouden improvisatie kreeg langzamerhand snelheid mee, waarna het tempo steeds verder werd opgeschroefd. Een snufje sustain werd de kers op de taart. Tenorsaxofonist Bob Malach mocht het van Stern overnemen, waarna contrabassist/basgitarist Chris Minh Doky en slagwerker Dave Weckl de beurt kregen.
Mike Stern heeft zonder twijfel een eigen geluid op de gitaar. Dat een enkele keer frases van Jimi Hendrix langs kwamen is natuurlijk onontkoombaar, maar voor de rest bouwt de gitarist zijn concert op eigen werk en inzichten. Soms neuriet en zingt hij bij zijn gitaarspel, een andere keer slaat hij slechts akkoorden en dit dan om bijvoorbeeld Dave Weckl loos te laten gaan.
Mike Stern, Dave Weckl, Bob Malach.
Topdrummers
De slagwerker is een verhaal apart binnen deze groep. Mike Stern, die ooit speelde met Billy Cobham en Jack DeJohnette, is gewend topdrummers achter zich te hebben, maar Weckl spant in alles de kroon. Hij is een meester in begeleiden, in soleren, in melodievoering, in fantasie en ja… waarin eigenlijk niet? Zonder zichtbare inspanning bemant hij de machinekamer, het stampend hart van mooie muziek en dat op een manier waar Mike Stern zelfs niet tegen op kan.
Naarmate het concert vorderde, trad enige saaiheid in. Stern liet de spanning beetje bij beetje uit zijn handen glippen; het werd net iets te vaak te veel van hetzelfde. Ook al speelde hij af en toe slide en bouwde hij een prachtige solo met een met de handen de snaredrum bespelende Weckl, het concert werd steeds braver. De bandleden namen het over en dat sloot wellicht niet helemaal aan bij de bedoelingen van het publiek, dat immers vooral voor Mike Stern was gekomen.
Misschien dat de topbezetting waarmee de gitarist nu toert, zich gedeeltelijk tegen hem keert. Op slagwerker Weckl en bassist Chris Minh Doky en in iets mindere mate op tenorsaxofonist Bob Malach kan de gitarist onvoorwaardelijk bouwen. Als dit minder het geval was geweest, had hij vanzelf meer de teugels in eigen hand moeten houden.
Mike Stern is vanavond nog te zien in Lantaren Venster
