CD-RECENSIE

Misha Mengelberg/Piet Noordijk Quartet – Journey
bezetting: Piet Noordijk altsaxofoon; Misha Mengelberg piano; Rob Langereis contrabas; Han Bennink slagwerk. Gast: Ted Curson trompet
opgenomen: 7 april 1966 in Concertgebouw Amsterdam
release: 2011
label: MCN
tracks: 5
tijd: 54.13
website: www.mcn.nl
door: Rinus van der Heijden



Het Misha Mengelberg/Piet Noordijk Quartet beleefde in de tweede helft van de jaren zestig moeilijke tijden - evenals de jazz in haar algemeenheid overigens. Het Nederlandse kwartet had een nijpend gebrek aan inspiratie en belandde daardoor in de nadagen van zijn bestaan. Toch keken velen uit naar het concert dat de vier op Witte Donderdag 1966 in het Concertgebouw in Amsterdam gaven: Mengelberg en Noordijk hadden immers naam gemaakt als representanten van respectievelijk avontuur en (relatieve) behoudenheid.

De cd ‘Misha Mengelberg/Piet Noordijk Quartet – Journey’ is een weergave van dit concert in april 1966. Muziek Centrum Nederland (MCN) heeft zich bekommerd om de legendarische optredens die in de jaren vijftig en zestig in het Concertgebouw plaats vonden. Tot nu toe bracht MCN vier cd’s uit van Amerikanen wier muziek in Amsterdam niet eerder op geluidsdrager is vastgelegd: Chet Baker, Gerry Mulligan, J.J. Johnson en Sarah Vaughan. ‘Journey’ is de eerste weergave van Nederlandse musici in het Concertgebouw.

De kracht van deze cd is besloten in het verschil tussen toen en nu. In 45 jaar ontwikkelen musici zich uiteraard, maar op deze ‘Journey’ zijn de verschillen én overeenkomsten wel erg groot. Neem Piet Noordijk: hoewel hij er later niet van wilde weten, was hij in 1966 toch wel een erg groot Charlie-Parkeradept. Zijn toon is hard, rauw, onverbiddelijk. De altsaxofonist, die 8 oktober overleed, evolueerde daarna naar een musicus die de gehele traditie van zijn instrument tot zich nam en daaruit een eigen geluid peurde.

Misha Mengelberg en Han Bennink zijn op deze plaat al de onderzoekers die hen een jaar later naar de wieg van de Instant Composers Pool voerde. Speelden Noordijk en Langereis nog onverdroten in de boptraditie, pianist en slagwerker lieten de bebop ontsporen en zorgden toen al voor ter zake doende ontregelingen. Bedachtzaamheid en uitbundigheid derhalve tegenover elkaar, die vaak buiten de rails gierden maar toch een uiterst samenhangend eindresultaat opleverden.

De aanwezigheid van de Amerikaanse trompettist Ted Curson in ‘Sugar ’N Spice’ en ‘The Leopard’ is mooi, maar niet per se noodzakelijk. De schoonheid van deze sleutel-cd binnen het Nederlandse jazzmilieu, zit hem in de overtuigingskracht die deze vier vooraanstaande Nederlandse jazzmusici toen al in zich droegen. Daar kon geen Amerikaan tegenop.