Divers programma verdeeld over veel podia bij Scheldejazz Festival
CONCERTRECENSIE. Scheldejazz Festival, Terneuzen, 17-19 juni 2011
beeld: Eddy Westveer
door: Mischa Beckers
De 39e editie van het Scheldejazz Festival in Terneuzen bood een divers programma. “En dat is ook wat we willen”, zei Peter de Graaf, voorzitter van Stichting Jazzclub Zeeuws Vlaanderen. Dus vond het publiek traditionele jazz naast andere varianten en veel blues naast bijvoorbeeld Blurt met gedichten, saxofoon en poppentheaterspel.
Zangeres Ellen ten Damme trad op met de Konrad Koselleck Big Band (m) tijdens Scheldejazz. Ook het Jef Neve Trio gaf een concert.
De aftrap was vrijdagavond in het Scheldetheater. De Konrad Koselleck Big Band met Ellen ten Damme brachten er een gelikt concert. Ten Damme zong met veel gevoel voor show en entertainment een repertoire van eigen nummers van haar recente album ‘Durf jij’, en Duitse liedjes, variërend van Brecht en Weil’s ‘Seeräuber Jenny’ uit ‘Die Dreigroschenoper’ tot stukken van Nena en Nina Hagen. De bigband speelde scherp onder leiding van een enthousiaste en beweeglijke Kosseleck. De bandleider en arrangeur schrijft voor iedere show - veelal met een bekende zanger(es) - nieuwe arrangementen of composities. “Jazz, soul en funk zijn natuurlijk altijd geschikt. Maar, juist nummers waar je geen big band verwacht, vind ik zelf een spannende uitdaging. Rammstein, maar ook Ellen's ‘Durf Jij’ of ‘Koningin van Frankrijk’ zijn nummers die met big band verrassen”, meldt Kosseleck.
Spagaat
Kosseleck gebruikt gerust citaten uit andere muziekstukken als die de boodschap ondersteunen en probeert met zijn manier van schrijven een toegankelijk entree tot big band muziek te geven. Maar, “stiekem toch een stuk te ontwikkelen naar complexere muziek en dan weer vriendelijk te eindigen. Dus in onze concerten kunnen ook elementen van modern klassiek, free jazz of jazzsolo's over moeilijke akkoorden klinken. Er zit altijd een verhaallijn achter, die mensen meeneemt. Zo zijn wij ook voor een geoefende luisteraar interessant zonder het contact tot het groter publiek te verliezen. Een moeilijke spagaat, maar ik hou zelf van allerlei soorten muziek en kan ook niet een hele avond naar het latere werk van John Coltrane luisteren. Dus, hier zit mijn eigen behoefte achter, geen opportunisme”. De bigband, die iedere maand in het Bimhuis een concert geeft, herbergt muzikanten, die ook elders hun sporen hebben verdiend. Ze leverden vaak spannend solowerk. Een enkeling kreeg wat meer ruimte zoals trombonist Matthias Konrad, die in de toch al zo sprankelende funky versie van ‘In the summertime’, al proestend en kwakend in duel ging met gitarist Kai von Rosenberg.
Konrad Koselleck Big Band. Kristijan Krajncan (m) is de nieuwe slagwerker van The Ploctones (r).
Ploctones nam vervolgens het stokje in Porgy en Bess over. Het nieuwe album ‘3…2…1…’ brengt ook wat meer ingetogen materiaal. Alhoewel de hoekige en magistraal gespeelde jazzfunk natuurlijk ruimschoots aanwezig was. De band was in erg goede doen, vond ook bandleider, gitarist Anton Goudsmit. Regelmatig vroeg hij de geluidsman of de opnames wel liepen “want dit was er weer zo eentje!”.
Het weer zat zaterdag niet mee maar alle activiteiten gingen door. Het grootste deel van het publiek was te vinden op de Markt. Daar waren bezoekers behoorlijk beschut. Veel blues met sterke bands als Fried Bourbon uit België en King Mo, die al veel prijzen en nominaties ontving. In Porgy en Bess speelde onder meer de Amerikaanse jazz– en blueszangeres Sydney Ellis. Ook dit jaar deden weer veel cafés mee. Traditionele jazz en de meer lokale bands waren daar goed vertegenwoordigd. Maar, de opkomst in die cafés was, net als op het podium op het Arsenaalplein, mager.
Jef Neve
Zondagmiddag trad Jef Neve met zijn trio op in Porgy en Bess. De Belgische pianist, met internationale status, gaf een intens, gepassioneerd en gedreven concert. Met zijn muziek drukte hij de ‘Imaginary road’ uit, ook de titel van zijn huidige album: “dat gaat over ons tweede leven, niet ons dagelijkse leven. Ik bedoel niet iets als een déja-vu maar meer hoe je iemand bekijkt, met het idee dat je van die persoon hebt”. Neve legt graag uit hoe hij tot composities komt. Ook bij ‘Endless DC’ bijvoorbeeld. Een metafoor over het steeds maar weer in cirkels bewegen. Zijn uitdaging is om een oplossing te vinden om daar uit te komen. Ook als hij het niet uitlegt, is het niet moeilijk zijn gevoelens of gedachten af te leiden uit zijn muziek. Zoveel uitdrukkingskracht heeft de man. Die wordt nog eens versterkt door de interactie met zijn begeleiders, drummer Teun Verbruggen en bassist Sean Fasciani die Ruben Sanama verving. 
Jef Neve en contrabassist Sean Fasciani. Overzicht van de jamsessie met onder meer zangeres Stephanie Soffers, saxofonist Rolf Delfos en organist Arno Krijger.
Het is makkelijk associaties zoeken met pianisten als Estbjorn Svensson en Bill Evans maar, zegt Neve, “Ik heb in de periode voor ‘Imaginary road’ veel geluisterd naar Thom Yorke, Rufus Wainwright, Maurice Ravel en Johannes Brahms. Dus die invloeden zullen mijn muziek onbewust wel in een bepaalde richting hebben gestuurd”. Er is inmiddels een volgend album in de maak. Dat is geïnspireerd op een aantal (grote) thema’s dat de pianist bezighoudt, zoals de Arabische revolutie, de reflectie over zijn eigen dagelijkse leven, 34 jaar worden, een relatie hebben, ‘killing my darlings’, het reizen en het spelen met verschillende muzikanten. “Ik denk dat het inderdaad vooral iets te maken heeft met een gemoedstoestand, geraakt worden door de dingen, die rondom ons gebeuren. Door het afgelopen jaar constant de wereld te hebben afgereisd, is er ook een bepaalde vorm van gegrond zijn, geworteld zijn, gekomen in mijn systeem. Daardoor heb ik minder het gevoel dat ik iets moet bewijzen wanneer ik iets nieuws schrijf, maar veeleer me afvraag: 'is dit écht waarin ik geloof?' Dingen ter discussie durven stellen, blijven zoeken en verbeteren“. En dat drukte hij vervolgens indrukwekkend uit in een voorproefje.
Na het concert van Neve barstte een ouderwetse jamsessie los. Onder leiding van Frank Montis speelden onder meer drummer Hans van Oosterhout, organist Arno Krijger, saxofonist Rolf Delfos en zangeres Stephanie Soffers, die daarvoor op de Markt met saxofonist Mete Erker al optraden als LaVerne, en gitarist Tonnie Krijger.
