BLUE NOTE RECORD FESTIVAL, Gent, WVG Trio, Jason Moran, Eric Legnini, Wayne Shorter, 15 juli 2006
beeld: Jos L. Knaepen
door: Erno Elsinga

‘Mellow’ is de sfeer op het Blue Note Records Festival. ‘Mellow’ zijn ook de klanken van het trio Washington-Vann-Galland die je na binnenkomst op het zonovergotene terrein van de Bijlokesite bereiken. Het voormalige kloosterterrein doet aan als een muziekdorp waar men zich de gemoedelijkheid al slenterend langs de terrassen laat aanleunen. Centrum is de sfeervol ingerichte concerttent waar elke avond nieuwe verrassingen plaatsvinden. Vanavond zijn dat Jason Moran and The Bandwagon, Eric Legnini Trio en Wayne Shorter, bij leven al een legende en op deze derde festivaldag bijgestaan door Brian Blade, John Patitucci en Danilo Perez.

Wayne Shorter, Reggie Washington, Jason Moran'

“Het concert van Jason Moran was het leukst, dat van Wayne Shorter het best” zegt iemand die zichtbaar genoten heeft van deze derde festivaldag. De stelling is zeer zeker waar, maar gold lang niet voor iedereen.

Het concert van Shorter vereiste absolute stilte, iets dat niet voortdurend het geval was, en vergde bovendien uiterste concentratie van de luisteraar. Van enige structuur in de complexe arrangementen was totaal geen sprake en dat maakte het concert tot een moeilijk toegankelijke. In de vorm van een lang gerekte suite, al improviserend ontstaan vanuit de verbeelding en door intens naar elkaar te luisteren, was het pure hedendaagse klassieke muziek die Shorter, Blade, Patitucci en Perez ten gehore brachten. Shorter eiste daarbij niet de hoofdrol voor zich op, maar liet de muziek het werk doen. Gelijk een expressionist legde de saxofonist slechts scherp en precies de lijnen uit. Voor de mensen die kwamen voor de soli van Shorter wellicht een teleurstelling, maar hier gebeurde iets unieks. Nieuw? Het was in ieder geval totaalmuziek; ‘modern creative music’. Samen met het concert van John Zorn een dag eerder het hoogtepunt van het festival tot nu toe.

Brian Blade, Reggie Washington, Eric Legnini

Jason Moran, een van de weinige vernieuwers vanuit de oude traditie, tapte uit een heel ander vaatje. Primitief, subtiel, gedoseerd en robuust waren de sleutelwoorden tot succes. In een mix van moderne jazz en melancholie, vraag en antwoord, speelde Moran vanonder zijn kenmerkende bolhoed kleurrijke en soms  kinderlijke thema’s. De vaak eenvoudige maatpatronen afgewisseld met originele ritmische invalshoeken, vooral ook te danken aan het inventieve en explosieve drumwerk van Nasheet Waits, lieten zich vaak filmisch smaken. Niet in de laatste plaats vanwege het gebruik van samples. Dan weer jaren vijftig geluiden of hiphop accenten; het trio anticipeerde. De combinatie van de uiteenlopende facetten maakte het concert tot een leuke happening, voor een ieder toegankelijk.

Het probleem met Erwin Vann, die concerteerde met Stephane Galland op drums en Reggie Washington op bas, is dat het idee er vaak wel is maar het gebrek aan uitwerking mist zodat onontkoombaar herhaling optreedt. Het trio van pianist Eric Legnini was zeker goed, maar miste spanning en onderscheidend karakter.

Voor wie er ook zo over dacht waren de beeldschermen bij de terrassen een uitkomst. Onder het genot van een drankje aan een tafeltje toch de mogelijkheid het concert te volgen is een ongekende luxe. Wat dat betreft weet de Belg concert en gemoedelijkheid prima te combineren tot een festival.

• Blue Note Records Festival website