CONCERTRECENSIE. Paradox Tilburg, Eric Vloeimans Gatecrash, 6 april 2007
beeld: Marcel Mutsaers
door: Erno Elsinga

Dat Nederland met Eric Vloeimans de absolute top in huis heeft, blijkt weer uit het nieuwe project van de veelzijdige trompettist: Gatecrash. Nadat eerder dit jaar het live-album van de groep vol lof werd ontvangen, rest Vloeimans niets anders dan de open doekjes in ontvangst te nemen tijdens de triomftocht langs de Nederlandse jazzpodia.

Gulli Gudmundsson, Eric Vloeimans, Jeroen van Vliet 

Met Gatecrash gaat een lang gekoesterde wens van Vloeimans in vervulling; een eigen elektronische band waarin de trompettist de zoektocht naar vrijheid binnen de muziek op onconventionele wijze kan voortzetten. Eerder deed hij dat al met Michel Banabila (VoizNoiz 3) in 2002 en ‘Brutto Gusto’, een project uit 2000 met onder meer bassist Lars Danielsson en gitarist Nguyên Lê. Met Gatecrash echter lijkt Vloeimans de perfecte balans gevonden te hebben.

Met Pascal Vermeer als vervanger voor Jasper van Hulten op drums, Jeroen van Vliet op Fender Rhodes en keyboards en de IJslander Gulli Gudmundsson op bas, creëerde Gatecrash een fijnzinnige, groovende elektronische sound. Hippe lounge, transparante klanklandschappen en een op Miles Davis geïnspireerd geluid uit diens jaren tachtig periode sloten naadloos in elkaar en zorgden voor een uiterst adequate sound.

Bijzonder inspirerend is de samenwerking tussen Van Vliet en Vloeimans. Sinds de toetsenist uit de schaduw van het Paul van Kemenade Quintet is gekropen, vindt Van Vliet de passende erkenning van het ‘grote’ jazzpubliek. Zowel Vloeimans als Van Vliet maken ruimschoots gebruik van effecten. Soms gebeurt dat vanuit de nature van het instrument, dan weer als sfeervolle – elektronische – statements om elkaars gedachtegoed te onderstrepen. Nooit ten overvloede, maar telkens knap gedoseerd.

Tijdens het concert werd het materiaal van ‘Gatecrashin’ onderhanden genomen maar ook kwam er ‘nieuw’ werk voorbij, zoals het door Van Vliet geschreven ‘Git’, gebaseerd op DJ Git Hyper. Het waren stuk voor stuk pareltjes die moeiteloos een nieuwe schijf vullen. Hopelijk laat de opvolger van Gatecrashin’ niet lang op zich wachten. Deze heerlijke sound gaat immers nooit vervelen.

• Eric Vloeimans website
• Jeroen van Vliet website
• Pascal Vermeer website
• Gatecrashin' - cd-recensie