Wolfert Brederode middelpunt verfijnd dubbelconcert
CONCERTRECENSIE. Lantaren-Venster Rotterdam i.s.m. Jazz International Rotterdam, 7 april 2007
Wolfert Brederode / Joost Lijbaart, Wolfert Brederode / Susanne Abbuehl
beeld: Hans Reitzema
door: Mischa Andriessen
Net als bijvoorbeeld Jasper van ’t Hof is Wolfert Brederode in het buitenland zo succesvol dat de pianist maar weinig op de Nederlandse podia te zien is. Het was daarom een bijzonder goed idee van organisator Jazz International Rotterdam om met twee concerten verschillende facetten van Brederodes grote talent over het voetlicht te brengen. De vorig jaar verschenen cd “One” die hij met meesterdrummer Joost Lijbaart maakte, kreeg terecht overal lovende kritieken zodat hun concert iets was om reikhalzend naar uit te kijken. Brederode maakt bovendien ook al jaren deel uit van de band van zangeres Susanne Abbuehl die ook wereldwijd furore maakt. In Lantaren-Venster traden ook zij op als duo.
Wolfert Brederode, Brederode/Abbuehl/Lijbaart
Wolfert Brederode / Joost Lijbaart
In het eerste concert werd al snel duidelijk dat “One” het vertrek- en niet het eindpunt van dit tweetal is. De toevoeging van nieuwe technieken (een E-bow op de pianosnaren) en instrumenten (xylofoon) laten zien dat Lijbaart en Brederode hun fijnzinnige melodische en ritmische concepten nog verder aan het uitwerken zijn.
Live bleek ook dat die verdieping heel belangrijk is. De melodieën van het duo zijn wondermooi, maar ze zijn ook erg naar binnen gekeerd en door Brederodes voorliefde voor repeterende patronen maken sommige stukken de indruk in een kringetje te lopen en niet duidelijk ergens heen te gaan. Op de plaat is dat bepaald geen probleem, dan is het niet erg om nu en dan even weg te dromen. Live gaat dat echter soms ten koste van de impact en moet de uitvoering net even pregnanter zijn om het publiek echt te pakken.
Dat probleem werd ten dele ondervangen door een verrassende uitvoering van Ralph Towners “Solitary woman”. Bovendien zorgde de weergaloze techniek van beide heren ervoor dat er meer dan genoeg te genieten was. Het afsluitende “Neon” waarin de al genoemde E-Bow en xylofoon werden aangewend, was een prachtig voorbeeld van hoe een iets aangepaste klankkleur de sound volslagen veranderde. Ook in de andere nieuwe nummers was duidelijk hoorbaat dat het duo nog aan het experimenteren is met andere vormen. Misschien dat het optreden de op grond van “One” zeer hoog gespannen verwachtingen niet helemaal waarmaakte. Tegelijkertijd hield het concert echter een bijzonder grote belofte in voor de volgende cd, want dit subtiele tweetal is nog lang niet uitverkend.
Wolfert Brederode, Susanne Abbuehl, Joost Lijbaart
Wolfert Brederode / Susanne Abbuehl
Toen nog niet zo lang terug op deze site er een discussie was over jazzzangeressen kwam Susanne Abbuehl niet ter sprake. Verbazingwekkend omdat zij een van de mooist denkbare stemmen heeft. Zes jaar geleden verscheen haar debuut op ECM en sindsdien speelt zij over de hele wereld. Zowel Abbuehl als Brederode passen goed in de ECM-stal vanwege hun verzorgde, smaakvolle stijl. Vergeleken met die eerste cd “April” zijn de ritmische patronen complexer geworden. Zo is het op een tekst van James Joyce geschreven “Sea, Sea!” een tongbreker van jewelste, waar Abbuehl met haar fantastische techniek echter moeiteloos doorheen komt.
Hoewel minder nadrukkelijk dan op het debuut zijn ook in de nieuwe nummers van de tweede cd “Compass” de dromerige, melancholieke melodieën gebleven. Ook Abbuehls songmateriaal is sterk introvert en wellicht dat haar concert daardoor aan het zelfde euvel leed als dat van Brederode en Lijbaart. Het was prachtig, maar niet echt pakkend. In elk geval niet de hele tijd. Ook hier was het slotnummer van de set (daarna volgde nog slechts een toegift) “Where Flamingo’s fly” een hoogtepunt omdat de dwingende, hypnotiserende akkoorden van Brederode een stevige ondersteuning kregen van Lijbaart die de laatste nummers mee kwam spelen en tegen die achtergrond Abbuehls bijzondere stem beter tot zijn recht kwam.
Er is een foto van Ed van der Elsken gemaakt van publiek bij een concert van Chet Baker in Amsterdam. Ed van der Elsken karakteriseert hen treffend als: “Verstild, verfijnd, cool, desperate, melancholiek”. Die woorden beschrijven precies de sfeer van deze twee concerten waarvan Wolfert Brederode het middelpunt was. Al zou een kritische geest willen melden dat er sommige momenten ‘te’ voor deze termen zou kunnen staan.
