Monsieur Dubois heerlijk voor een zwoele zomeravond
CONCERTRECENSIE. Bimhuis Amsterdam, Monsieur Dubois & Joseph Bowie, 14 juni 2008
beeld: Thomas Huisman
door: Tim Sprangers
Hardop vroeg saxofonist Bart Wirtz zich af waarom Monsieur Dubois in de bijna tien jaar dat ze bestaan nog nooit eerder een uitnodiging hadden gekregen van het Bimhuis. Aan de ene kant een logische afweging, gezien het grootste jazzpodium van Nederland moet laten zien wat er zich op jazzgebied afspeelt in Nederland; Monsieur Dubois vertegenwoordigt een opkomende stroming van aan soul gerelateerde Nu-jazz. Aan de andere kant volledig onterecht; de band ontbeert fantasiekrijke improvisatie om interessant genoeg te zijn voor de jazztempel.
De dansbare jazz van Monsieur Dubois sierde voor het eerst Bimhuis. Gastmuzikant Joseph Bowie temidden van Maarten Mieddens en Kasper Kalf
Monsieur Dubois bestaat uit Bart Wirtz (sax), Dirk Beets (trompet), Maarten Meddens (Fender Rhodes), Kasper Kalf (contrabas), Udo Demandt (percussie) en Rudi Sanders (drums). Zij laten zich beïnvloeden door de soulvolle hardbop van Horace Silver, Cannonbal Adderley en Clifford Brown, de jazzrock van Miles Davis zoals op Bitches Brew en combineren dit met strakke afrobeats en drum & bass ritmes. Laten we het maar Nu-jazz noemen.
Monsieur Dubois is een zeer gelikte danceband die de voeten van de vloer moet halen. Boeiende solo’s waren er zelden; het draait voornamelijk om het strakke groepsgeluid, de aanhoudende beat en kenmerkende elektronische effecten op sax, trompet en natuurlijk de rhodes. Lekkere ritmebreaks vormen onderdeel van de uitgebalanceerde en doordachte composities. Monsieur Dubois swingt, maar doet dit wel behouden. De eerste tien seconden van elke compositie verraden het verdere verloop van het nummer; verrassende wendingen of rauwe uitspattingen zijn de band onbekend.
Dirk Beets, Joseph Bowie en Bart Wirtz
Met het toevoegen van zanger en trombonist Joseph Bowie, oprichter van de jazzfunkformatie Defunkt zou de band meer soul moeten krijgen; ‘Soul Integration’ heet de laatste plaat dan ook met Bowie als feature. De theatrale en enthousiaste Amerikaan transformeerde de strakke gezichten van de band naar een trotse en meer ontspannen glimlach. Bowie maakt Monsieur Dubois levendiger door passie te laten zien en horen. Zijn zangkwaliteiten zijn niet altijd even zuiver, maar dit is juist exact wat de band behoeft: een valse toon hier en daar. Bowie vormt daarom een welkome aanvulling op de cleane sound van de Rotterdamse Nu-jazzformatie.
Monsieur Dubois doet het goed in zalen als de Sugar Factory, waarbij de ‘Wicked Jazz Sounds’ thema zijn voor een zweterige clubnacht. De catchy klanken zouden heerlijk zijn op een zwoele zomeravond met voeten in het warme zand. In het Bimhuis kwam het niet helemaal tot zijn recht.
