CSS Drop Down Menu by PureCSSMenu.com



 



Bas op Jules Deelder & Boris van der Lek - Jazz: Ik heb de Deeldeliers twee keer live gezien, en dat klonk goed! Een hoop energie en goed samenspel. O…
Martin van der Veen op The Bad Plus vindt zichzelf opnieuw uit: Bondige recensie, knap geschreven. Hulde!
Rob Strick op Ruben Hein volgt Anton Goudsmit op bij NJJO: Huh...Ruben Hein???
Robert op De ontmaskering van K.: Compositorisch zit dit prachtig in elkaar. En mijn opmerking over zijn toon trek ik in. Prima sound d…
Robert op De ontmaskering van K.: Archie Shepp had nou ook niet bepaald een geweldige toon. Op grond van dit nummer (link) zou ik zegge…
Natasja op Jules Deelder & Boris van der Lek - Jazz: Hee, lang niet gek dit nummer. Echt op zijn jules en boris mooi met de sax. hoop dat ik ze hier in ni…
Robert Voskuijl op De ontmaskering van K.: Cyriel, ga wat leuks doen! Koop een sax, het vslt niet mee, maar is te leren! En het houdt je van de …
Ben Korzelius (So What) op Trompettist Roy Hargrove (49) overleden: Afschuwelijk nieuws.....R.I.P. Roy Hargrove.
 

« Paradox programmeert … | Home | Weekend: gratis festi… »

Jazz Middelheim 2011 spraakmakend festival


These icons link to social bookmarking sites where readers can share and discover new web pages.
  • Facebook
  • Twitter
17 Augustus 2011

Zoals steeds een puike recentie van het ganse Jazz Middelheim festival. In de krant De Morgen verscheen woensdag 17 augustus 2011 een column van Bart Steenhaut over de jazzpolitie, de puristen en het muzikaal racisme om bij voorbaat kritische bedenkingen over Lady Linn en Jamie Cullum in de kiem te smoren. Hieronder een reactie op die column. Deze reactie sluit ook aan bij de appreciatie in deze recentie over Jazz Middelheim en wat het festival groot heeft gemaakt.

Pleidooi voor luistermuziek op festivals

Bart Steenhaut houdt een pleidooi voor meer popacts op Jazz Middelheim om de 'elitaire, intimiderende wereld van de jazz' open te breken en de 'jazzpolitie' te straffen voor hun 'purisme' en 'muzikaal racisme'. Waarover heeft die man het eigenlijk? Hij voert een godsdienstoorlog zonder voorwerp.

Even over de aanleiding van dit alles: Jazz Middelheim heeft dit jaar om pragmatische redenen en vanuit een oprecht opportunisme twee popacts met jazzy inslag geprogrammeerd. Festivaldirecteur Bertrand Flamang vindt dat die acts nog net kunnen binnen een jazzcontext en tegelijk de kans bieden om een breder publiek naar Park Den Brandt te lokken. Dat laatste is zeker gelukt, want op die bewuste zondag hebben veel jonge mensen voor het eerst de weg naar Middelheim gevonden. Daar konden ze tussen de concerten van Lady Linn en Jamie Cullum ook nog eens de fantastische en subtiele pianist Allen Toussaint met gitarist Marc Ribot ontdekken, dat sluit aan bij de ambitie om jongeren warm te maken voor jazz, ook voor de wat minder toegankelijke varianten ervan.

Maar nogal wat jazzliefhebbers hebben geklaagd over de aanwezigheid van de popacts. Niet dat ze niet van popmuziek houden. Zowat elke bewoner van deze planeet houdt van popmuziek, persoonlijk ken ik nauwelijks jazzliefhebbers bij wie dat anders is. De klacht ging over het feit dat je acts als Jamie Cullum en Lady Linn al op duizend en één andere plekken kunt horen, waarom moeten zij nog eens deze plek inpikken? In hun plaats hadden groepen kunnen staan die we hier zelden of nooit te zien krijgen, misschien zelfs de nieuwe Dizzy Gillespie, Miles Davis of John Zorn van zijn/haar generatie. De popacts lokken wel volk en ze verzekeren op die manier mee de financiële en organisatorische stabiliteit van Jazz Middelheim, maar ze maken het programma tegelijk minder specifiek. Het festivallandschap verliest daardoor (een beetje) aan diversiteit.

Weegt het een tegen het ander op? Wie zal het zeggen? Bertrand Flamang is een slimme en handige mens, hij heeft met veel moed, stijfkoppigheid en inzicht een succes gemaakt van Gent Jazz. Hij programmeert sinds enkele jaren ook Middelheim en heeft al zijn zakelijk instinct geïnvesteerd in het rechthouden van het bedreigde festival dat Middelheim was. Hij wil een jazzfestival voor aandachtige luisteraars rechthouden en blijvend zuurstof geven. Jamie Cullum en Lady Linn waren dit jaar een stukje van die zuurstof. John Zorn was ook zuurstof, net zoals Toots Thielemans, Charlie Haden en het schitterende Brussels Jazz Orchestra.

Maar let eens op die ongelooflijke spreidstand: de muzikale ruimte tussen een Zorn en een Brussels Jazz Orchestra is onmetelijk groot, zelfs groter dan die tussen Cullum en de rest van het programma. Hoe 'puristisch' is dit dus? Jazz is van bij haar genese, ergens in het begin van de twintigste eeuw, bezoedelde muziek. Dat is het ook vandaag nog. Bijvoorbeeld: saxofonist en klarinettist Michael Moore heeft een prachtig project gemaakt rond de muziek van Bob Dylan. Het resultaat is ontroerend mooi. Maar Moore heeft niet de commerciële flair van Jamie Cullum en zijn act is niet spectaculair, het is luistermuziek. Hartverwarmende, elegante muziek vol knipoogjes en humor, met laagjes vol satijnglans die pas naar boven komen als je aandachtig luistert. En precies dat lijkt Steenhaut te willen bannen uit festivals als Jazz Middelheim. Kijk maar naar zijn verslag van het concert van Allen Toussaint en Marc Ribot, volgens Steenhaut te subtiel om de massa bij de les te houden, alleen geschikt voor een select groepje fijnproevers. Hij had vrijdag op Jazz Middelheim moeten zijn. Toen was het voor BJO en Toots twee keer anderhalf uur muisstil in het hele park, tot tientallen meters buiten de tent. Er waren toen exact even veel toeschouwers als zondag. Waren dat allemaal 'puristen', binnengelaten door de 'jazzpolitie', helemaal raszuiver? Ik ben ook zo'n muziekliefhebber. Ik geniet van schoonheid die zich langzaam ontplooit als ik aandachtig luister. En ik hoop dat er in ons land altijd festivals zullen zijn die dit soort genieten mogelijk maken, zonder hiervoor als purist of racist te worden uitgescholden.

Hugo de Craen (E-mail ) - 19-08-’11 12:09






Om geautomatiseerde spam in reacties te voorkomen: