CD-RECENSIE

Antonio Sanchez - Migration
bezetting : Antonio Sanchez, drums; Chris Potter, tenor- en sopraansax; David Sanchez, tenorsax; Scott Colley, bas. Gasten: Chick Corea, piano (1); Pat Metheny, gitaar (3, 8)
opgenomen: New York en Florida, januari 2007
release: 2007
label: CamJazz
tracks: 8
tijd: 66.23
websites: www.antoniosanchez.net - www.camjazz.com
door: Jan Bol

Als veteraan Chick Corea meespeelt op je eerste album, dan heb je al aardig je sporen verdiend. Antonio Sanchez, 37 jaar, diende als sideman veel grote namen; Joshua Redman, Michael Brecker, Charlie Haden, Chris Potter, John Patitucci, Paquito D'Rivera, Dee Dee Bridgewater en Dianne Reeves. Uit deze illustere rij horen we Chris Potter prominent op deze debuutcd Migration.

Potter maakt er met tenorist David Sanchez een aar feest van, bijvoorbeeld Did you get it?, met felle en soms flink honkende chases en volop ruimte voor vingervlugge tenorsolo’s die soms heel fraai in dialoog zijn met drummer Sanchez. Bassist Colley stuwt dit nummer naar grote hoogten.

‘Arena’, samen met Metheny is lyrisch van aard, met lange melodische lijnen. Lijnen waarop het in het intro weer bon ton is in combinatie met gitaar unisono te blazen, een hardnekkig recept. De tenoristen demarreren heel fraai uit dit wat voortkabbelende nummer weg, waardoor zich de nodige spanning opbouwt.

Corea schreef het eerste nummer op de cd, een tribute aan de master of ceremonies met de titel One for Antonio, een trio samen met bas en drums. Dit tribute brengt een topperiode van de pianist in herinnering, van kort na zijn min of meer eersteling Now He Sings Now He Sobs (Solid State, 1968), het album ARC (ECM, 1971) met Dave Holland en Barry Altschul om precies te zijn. Muziek vol lastige ritmes en ritmewisselingen.

Buiten het enkele pianotrio is het op Migration de driehoek van twee saxen en drums die vooral de interactie heeft. Antonio Sanchez is een ‘droge’ drummer die heel efficiënt mept. Hij zit voortdurend fel bovenop de solo-uitspattingen van de heren blazers. De bassist zorgt, behoudens een bescheiden solo hier en daar, voor timing en een stevige basis. Inner urge van Joe Henderson laat dat heel mooi horen.

Een album met de kwaliteit van Migration, een cd die uitnodigt alsmaar weer te beluisteren, trekt een wissel op het vervolg; het zal niet meevallen. Dit debuut kan alvast warm worden aanbevolen.

-