CONCERTRECENSIE. Trio Larry Goldings, Peter Bernstein, Bill Stewart. Bimhuis Amsterdam, 1 april 2015
beeld: Charlie Crooijmans
door David Cohen

Na anderhalf jaar had het ‘killer organ trio’ (Downbeat) van organist Larry Goldings, gitarist Peter Bernstein en drummer Bill Stewart besloten zijn Europese tournee in het Bimhuis te laten beginnen. Voor een nagenoeg uitverkochte zaal nam Goldings plaats achter het plaatselijke Hammondorgel, waarop al vele artiesten letterlijk èn figuurlijk hun handtekening hadden gezet.

  
Gitarist Peter Bernstein, Hammondorganist Larry Goldings en slagwerker Bill Stewart in een nagenoeg uitverkocht Bimhuis. 

Saxofonist Michael Moore had dit concert op de Bimhuisagenda aangeraden, omdat de leden van het trio fantastische musici zijn. Maar, zo merkte hij op, ‘het zou zomaar kunnen dat hun virtuoze spel zonder al te veel inhoud blijft, en doorspekt wordt met achtste noten die al snel monotoon worden.’

Moore kreeg voor een groot deel gelijk. De eerste set begon met een erg conservatieve versie van Bernsteins mediumtempo ‘Simple As That’. Hoewel Bill Stewart zich al bewees als een creatief begeleider achter de drums, wilde de geest bij dit stuk niet uit de fles komen. Ook bleek de drummer het bij herhaling niet eens met Goldings over de te volgen koers tijdens Bernsteins gitaarsolo.

Warrig
Peter Bernstein speelde het grootste deel van de avond vrij slordig, met een erg mistige frasering, veel onafgemaakte lijnen en onuitgewerkte ideeën. Als begeleider was hij niet altijd even goed te horen. Goldings speelde creatieve solo’s, legde met zijn linkervoet vederlichte baslijnen neer en maakte goed gebruik van het effectenpalet dat zijn Hammondorgel bood, zoals bij het intro van zijn eigen ‘Mr. Meagles’. Als presentator maakte hij een warrige indruk, maar het Bimhuispubliek leek zinnen als de volgende wel te kunnen waarderen: ‘We zijn nu aangekomen bij het deel van het concert… waarbij ik niet weet wat we als volgende gaan spelen.’

  
Pas tijdens de toegift kreeg het trio meer groove en pit.

Het werd uiteindelijk ‘Milestones’. Bij dit slotstuk greep Bill Stewart de gelegenheid aan tot een explosieve, virtuoze en luid beapplaudisseerde drumsolo, die in de tweede set een hoogtepunt vormde.

Hoewel het trio voor het merendeel van het concert erg behoudend speelde, bewees het tijdens twee ballades, ‘I Surrender Dear’ en Jobims ‘Luiza’, dat het die met overgave ten gehore kon brengen. Het publiek was stil en merkbaar onder de indruk. Ook de toegift, Ahmad Jamals ‘Night Mist Blues’, had meer groove en pit dan de meeste eerdere stukken. Jammer was het, dat het trio dat niet eerder was gelukt – maar het applaus vanuit de zaal was er niet minder om.

• www.larrygoldings.com
• www.peterbernsteinmusic.com