Rez Abbasi’s Invocation – Suno Suno
CD-RECENSIE
Rez Abbasi’s Invocation – Suno Suno
bezetting: Rez Abbasi gitaar; Rudresh Mahanthappa altsaxofoon; Vijay Iyer piano; Johannes Weidenmüller contrabas; Dan Weiss slagwerk
opgenomen: 19 en 20 december 2010 in studio Systems Two New York
release: 2011
label: Enja
tracks: 7
tijd: 64.18
website: www.enjarecords.com - www.RezTone.com
door: Rinus van der Heijden
Rez Abbasi is in Pakistan geboren en opgegroeid in Californië. Hij kreeg interesse in de gitaar toen hij Joe Pass hoorde en ging helemaal plat toen hij voor het eerst kennis maakte met de snelle-vingeracrobatiek van Allan Holdsworth. Hij ging klassieke- en jazzgitaar studeren aan onder meer de Manhattan School of Music, maar nam tegelijkertijd de basisprincipes van de klassieke Indiase ritmiek tot zich. Nadien deed hij in India verdere kennis van zuidelijke aziatische muziek op.
In zijn groep Invocation omringt Rez Abbasi zich onder andere met Rudresh Mahanthappa en Vijah Iyer, beiden geboortig uit Zuid-Indiase ouders. Met het nieuwste album ‘Suno Suno’ – Pakistaans voor ‘luister, luister’ – brengt hij een ode aan Qawwalimuziek uit Pakistan. Tot zover het theoretische gedeelte.
In de praktijk pakt het allemaal wat eenvoudiger uit. Met al het boven omschreven, supergereedschap in de vorm van gerenommeerde uitvoerders, komt Rez Abbasi niet veel verder dan een over de top gespeeld jazzrockgeluid uit de jaren zeventig. Slechts ritmisch vallen de invloed van India en Pakistan op. Binnen de veelal nerveuze, springerige begeleidingspartijen van piano, contrabas en slagwerk is vooral ruimte geschapen voor solistische inbreng van altsaxofoon en Abbasi’s gitaar. Schuilend onder een academische paraplu, is de totaalindruk van deze cd er slechts een die een overvloed aan techniek spuit.
Dat staat in regelrechte tegenstelling tot de woorden van Rez Abbasi in het boekje bij de cd: hij wil met zijn Qawwalimuziek reiken naar wat gebeurt in gospel en blues: gevoel. Hij schrijft het met hoofdletters. Ondanks zijn zonder twijfel diep gemeende bedoelingen, komt dit er op ‘Suno Suno’ niet van. Waarbij aangetekend dat liefhebbers van het genre jazzrock het er wellicht lekker warm van krijgen. Gewoon omdat er technisch vaardig en uitbundig wordt uitgepakt.
Invloeden van India en Pakistan zijn er weldegelijk te horen in het spel en noten/schalen/timing gebruik... Hier slaat de recensent de plank echt mis. Als je Qawahlli/Sufi zang hoort, hoor je de heel duidelijk de vergelijkingen die Rez Abbasi daarmee in zijn spel maakt en vertaald naar een meer jazzrock idioom. Hierin ligt gevoel besloten. In het openingsnummer, zou je de gitaar/sax thema zo kunnen vervangen door een regelrechte Sufi/Qawahlli zanger. Dat daar een hoekige Monk-achtige solo van Vijay Iyer komt is alleen maar nog mooier, omdat dat juist het contrast weergeeft van de vloeiende thematieken van Abbasi en Mahanthappa.
Mijn mening is dat juist ritmisch het minst de Indiase/Pakistaanse invloeden te horen zijn. Weiss speelt hier niet zozeer met oosterse ritmiek, maar goochelt met ogenschijnlijk simpele 'backbeat's'... die dat dus helemaal niet is. Iets wat je in Mahanthappa's 'Samdhi' ook hoort. Vergelijk maar met de track 'Killer'. Daar is de beat ook ogenschijnlijk een backbeat (met tabla) maar als je goed hoort hoor je polyritmes je om de oren vliegen. Ja, daar is dus tabla te horen (dus Indiaas?! nee, natuurlijk niet ... net zoals iemand zegt muziek met sax of trompet heeft jazz invloeden ...niet dus) Het Karnatak/Indiaase eraan is Mahnathappa's gebruik van noten/schalen en timing. Dat hoor je bij Rez Abbasi en zeker bij 'Suno Suno' heel goed terug. In dit geval dan niet richting Zuid-India en muziek uit de provincies Karnataka en Tamil Nadu, maar muziek uit Pakistan, maar ook Noord-India en Rajastan.
Kortom, Rinus je hebt je huiswerk helaas niet goed gedaan, en niet goed geluisterd. Want deze plaat laat je echt niet los. En daar hoef je echt geen liefhebber van jazzrock te zijn om het lekker warm van te krijgen, of een technische snob te zijn.
Vonden de recensisten van Downbeat en All About Jazz ook. Bij de eerste werd de plaat Editor's Pick and bij All About Jazz werd het bestempeld als een van de beste jazz platen van de afgelopen jaren. Zegt ook wel iets ... ;-)
Mike - 17-04-’12 15:35