CONCERTRECENSIE. Anthony Joseph & The Spasm Band, Rasa Utrecht, 18 maart 2011
beeld: Retorta, Peter Koedoot, Mirabel White
door: Tim Sprangers

Rasa op zijn kop. Het sympathieke wereldmuziekzaaltje in een zijstraat van de Utrechtse Oudegracht schudt op haar grondvesten. Het kost de Nederlandse heupen een tijdje om echt los te raken maar de melange van funk, afrobeat en freejazz swingt verschrikkelijk hard. De onophoudelijke stootkracht van Anthony Joseph & The Spasm Band laat niemand onbewogen.


Een opjuttende Anthony Joseph met zijn Spasm Band in Rasa, met gitarist Christian Arcucci en bassist Andrew John.

De dichter/muzikant Anthony Joseph uit Trinidad spuwt vuur door de anti-stroming no wave te vermengen met dikke afrobeats en Caribische ritmes. Veel links zijn er met James Chance, de geniale malloot die rond 1980 met zijn Contortions vanuit New York een experimentele potpourri bijeenschreeuwde van punk, funk en freejazz. Optredens van deze excentriekeling, wars van ook maar elke vorm van commercie, liepen geregeld uit de hand. Hij pepte zichzelf en zijn publiek geregeld op naar extases aan de hand van zijn bulderende sax en knarsende vocalen gevoed door beukende funkpunk. Als hij het niet naar zijn zin had, waarbij alcohol en drugs geen geringe rol speelden, wilde hij wel eens het publiek in duiken om zijn fans in elkaar te slaan.

In Rasa loopt het niet zo uit de hand; de danspartijen met wild in het rondvliegende armen vinden motivatie in vreugde in plaats van frustratie. De politiek geëngageerde teksten brengt Joseph als een bedreven priester. Met groots retorisch vermogen staat de opbouw en uitbouw van de composities centraal. Terwijl de band telkens pompt vanaf de eerste seconde is het aan Joseph om de lijnen uit te zetten en het publiek op te jutten. Of hij geeft de ruimte aan de strak spelende gitarist Christian Arcucci en saxofonist Colin Webster.

Michel Castellanos, Anthony Joseph, Colin Webster.

De volumecumulatie van eenzelfde, vaak Ethiopisch aandoend thema, afgewisseld met de nodige percussiesolo’s, scoort keer op keer. Modderige funk vormt het grondbeginsel, met soms een rockbridge, of zelfs een psychedelisch klankveld als intermezzo. Dat laatste doet denken een de repetitieve, hypnotische sferen van Sun Ra. Zeker als de saxofonist elke melodie of ritme verlaat en zijn improvisaties als een blèrend speenvarken de oorbuizen bestormen en toch niets anders dan plezier en overgave klinkt, terwijl het evenwicht bewaard blijft. Dat de nodige schoenen uitgaan en op een gegeven moment een bedwelmende wietgeur voorbij zweeft, voelt eigenlijk heel normaal.

• Anthony Joseph
• Beeldarchief. Alle foto's © Retorta, behalve foto Christian Arcucci © Peter Koedoot, foto Colin Webster © Mirabel White.