COLUMN
door: Mischa Andriessen

Trots is hij er niet op. Hooguit een beetje, want dankzij hem was het een prachtoptreden. Het was 1991. Lenny Kravitz kwam op Pinkpop spelen en wat iedere jaloerse jongensziel gehoopt had, was gebeurd. Het was uit met Lisa Bonet, toen zonder twijfel een van de meest aantrekkelijke vrouwen. In alle bladen had het gestaan: Kravitz ging er aan kapot. Grote kunst lag op de loer en hij had Lenny dat kleine zetje willen geven dat de zanger nodig had. Laten wij zeggen dat hij wat soul had toegevoegd.

Samen met zijn vrienden had hij vlak voor het optreden begon in plaats van Lenny, Lenny uit alle macht Lisa, Lisa gescandeerd. Hoewel de meisjes om hen heen het in eerste instantie wel een beetje zielig vonden, deden zij na verloop van tijd en met groeiende overtuiging met hen mee. Zodat op zeker moment een groot deel van de voorste rijen Lisa, Lisa riep. Een getergde Kravtiz kwam het podium op en  begon vol vuur te spelen. Het duurde niet lang eer uit zijn keel een lange, hartverscheurende kreet kwam: Lisaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!

In de theaterwereld is het niet ongebruikelijk dat er in een toneelstuk een bode aantreedt die live commentaar levert op de voorstelling. Nu minister Plasterk toch al is begonnen de kunsten in Nederland compleet om te vormen, is het misschien niet onverstandig de eerste Nationale Jazzcommentator te benoemen. Bob Fosco is de gedoodverfde kandidaat. Hij neemt voor op het podium plaats en staart de optredende muzikanten indringend aan. Daar waar zij vervallen in clichés of gezapigheid, of als iedereen braaf zijn solootje afdraait en niets toevoegt aan wat hij op het conservatorium heeft geleerd, komt de commentator in actie. Fosco buldert zijn gevleugelde woorden: "druk mee geweest zeker, zeker veel moeite gekost, maar het is bloedeloos, zo godvergeten bloedelooooooooosss!"

Toegegeven het is een draconische maatregel, maar voor grote kunst is uiteindelijk alles geoorloofd. Het toverwoord voor grote kunst is inspiratie en het maakt niet uit waar die vandaan komt.